Prologue

Al op mijn dertiende riep ik vol overtuiging: ‘Ik ga later in Amerika wonen!’ Hoewel deze ambitie pas net mijn vorige, volhardende idee om later als ik groot was een Oscar te winnen had opgevolgd, heb ik dit nieuwe voornemen nooit meer losgelaten. Hoe, wat en wanneer wist het kleine bakvisje nog niet, maar ze zou hoe dan ook in the States terecht komen. Tja, je hebt ambities of je hebt ze niet. Gelukkig is Amerika toch een realistischer idee dan die Oscar, maar dat weet iedereen die mij heeft zien acteren.

Het zou natuurlijk heel mooi klinken als ik kon zeggen dat ik van jongs af aan een enorme drive (ik ben alvast maar begonnen met de Amerikaanse uitdrukkingen, om een beetje in de stemming te komen voor straks) heb om verschillende culturen te ontdekken en zodoende ook meteen geïnteresseerd was om the real world achter die amerikanen te ontdekken. Toch blijft het de harde werkelijkheid dat ik op mijn dertiende, inderdaad nu nog steeds, simpelweg heel veel Amerikaanse tv-series keek en zo’n All-American life ook wel zag zitten. Doe mij maar een High School Year!

Na mijn vakantie met papa in 2004 naar NYC wist ik het helemaal zeker. Het idee om naar een high school te gaan veranderde echter langzaam in een jaartje wonen op een college of university. Voor de onwetenden onder jullie: een college geeft een opleiding van 4 jaar, dus alleen een Bachelor’s degree. Om een Master te halen moet je daarna weer verhuizen naar een andere universiteit. Een university geeft de mogelijkheid tot een Bachelor opleiding en daarna nog een Master opleiding, waardoor deze scholen groter zijn en er grotere (leeftijds)verschillen zijn tussen de studenten.
Mijn gedachten verplaatsten zich van high school naar universiteit omdat het lesniveau ontzettend veel hoger is op een universiteit, ik geen zin had om een jaar Murmellius te missen en natuurlijk ook omdat je als student op een universiteitscampus veel meer mogelijkheden hebt dan als een middelbaar scholiertje ergens in the middle of Arkansas. Toch betwijfel ik of ik straks, als kleine Freshman, een erg hoge plaats zal hebben in de universiteitshiërarchie.

We begonnen thuis met allerlei informatie op te zoeken en uiteindelijk kwam mama met het Campus Scholarship Program van het Fulbright Center. Dit programma is een van hun vele manieren om de samenwerking tussen Nederland en de VS te verbeteren. Voor mij kwam dit goed uit want CSP geeft scholieren de mogelijkheid een academisch jaar aan een echte universiteit in Amerika te studeren, met verminderde studiekosten. Vanaf het begin van de 5e klas ben ik naar verschillende informatiebijeenkomsten geweest en ik zat meteen te springen op m’n stoeltje om me in te schrijven. Ik weet niet of er een CSP-er is die ooit sneller de beslissing heeft gemaakt dan ik, maar als wandelende agenda hou ik nou eenmaal van dingen ruimschoots van te voren plannen.

Genoeg om naar uit te kijken dus. Ik kreeg per e-mail het aanmeldingspakket en heb hier de hele zomer naar zitten te staren voordat ik het inleverde, en daarna hoopte ik maar dat de mensen van Fulbright mij net zo geweldig vonden als ik hen. Er is namelijk een selectieprocedure en hoewel ik had begrepen dat de meerderheid wordt toegelaten, is het natuurlijk doodeng om te denken aan die miniscule kans dat jij nou net niet mee mag doen. Een selectiegesprek volgde; geheel in het Engels en vol moeilijke vragen. Hoe kan ik nou weten wie mijn grote journalistieke voorbeeld is als ik net een paar weken geleden heb bedacht dat ik journaliste wil worden?
Gelukkig kreeg ik drie dagen later het verlossende mailtje.

Beste Daphné,
Ik wilde je even laten weten dat je geselecteerd bent voor het Campus Scholarship Program. Van harte gefeliciteerd!

Nu begon het pas echt, ten eerste moest er een hele papierwinkel aan formulieren ingevuld worden voor een bepaalde deadline. Die Amerikanen willen echt alles van je weten! Ik zal straks niet gek opkijken als Mister X van de universiteitsadministratie mij precies kan vertellen hoeveel geld mijn mama uitgeeft aan wc-papier, waar en wanneer mijn grote halfbroer en zussen hebben gestudeerd en natuurlijk ook dat mijn neus, oren en ogen allemaal geen abnormale verschijnselen vertonen. Big Brother is watching you, maarja ze moeten natuurlijk wel de perfecte studenten aannemen.
De aanmelding bestond niet alleen uit gekke formulieren, maar ook uit een soort enorm CV met al mijn ervaringen, referentiebrieven van leraren en mijn oude werkgeefster en ook nog drie door mij geproduceerde essays. Ik heb me erg aangepast aan de bestemming van deze geschriften, want ik geloof dat ik nog nooit zo vaak de woorden ambitions en dreams heb gebruikt.

Ook moesten er toetsjes gemaakt worden: de SAT’s, dit zijn in Amerika een soort eindexamens, die iedere middelbare scholier moet maken als hij tenminste aan een universiteit van een redelijk niveau wil studeren. Hoppa, om half acht aanwezig zijn in Amstelveen om je dan lekker vier uur te buigen over Engels en Wiskunde. Ik heb ook de SAT II gemaakt, geheel vrijwillig en wat was dat een stom idee. Dit keer drie uur lang vragen maken over Frans, Latijn en Wereldgeschiedenis, maar dan vanuit de Amerikaanse leermethodes, die dus duidelijk heel erg verschillen van de Murmelliusleermethode.
Nu heb ik het nog niet gehad over de TOEFL. Deze Test Of English as a Foreign Language toetst het niveau van Engels van buitenlanders die in Amerika of aan een Amerikaanse school willen studeren. Appeltje eitje, alleen was het een beetje jammer dat op de dag dat ik heel logistiek vanuit Oss naar Arnhem moest met de trein, een paar vandalen besloten koper van de rails te jatten. Via Den Bosch en Utrecht ben ik uiteindelijk, veel te laat, bij het testcenter in Arnhem aangekomen. Gelukkig had het testsysteem een wereldwijde storing, waardoor ik nog een uurtje mocht wachten totdat ik in volle concentratie Engels kon gaan praten tegen een beeldscherm.

Het is echter allemaal goed gekomen. De voorbereidingen zijn nog in volle gang; nog zoveel formulieren om in te vullen en keuzes om te maken, maar ik ga naar Amerika! Sinds twee weken heb ik mijn definitieve keuze gemaakt voor de universiteit en 19 augustus word ik verwacht op Duquesne University in Pittsburgh, Pennsylvania. Hier gooi ik er maar een to be continued in, aangezien de minder geduldige lezer waarschijnlijk al vele alinea’s eerder is opgehouden met lezen.
Pittsburgh is eigenlijk een ongelofelijk random keuze, en ook niet echt te vergelijken met mijn nummer één droomstad New York City. Maar ik denk dat ik het er wel naar m’n zin zal hebben. Kijk maar naar de banner, ook in Pittsburgh is the sky the limit.