Hoera, een visa!

En dit is dan het resultaat van het aanvragen van het I-20 immigratieformulier, de SEVIS fee van $100.00 betalen, een nieuw paspoort aanvragen omdat mijn oude zou verlopen rond de datum dat ik terugkom uit Amerika, visum-geschikte pasfoto’s laten maken in Schoorl of all places, want in Alkmaar kunnen ze dat natuurlijk niet, het DS-156 en het DS-158 formulier geheel naar waarheid invullen, wat nogal wat moeilijkheden met zich mee bracht, maar het is maar goed dat ik een meisje ben; anders moest DS-157 ook nog, mama een afschrift van haar bankrekening laten uitprinten omdat Amerika een bewijs van voldoende liquide middelen moet hebben, de toelatingsbrief van Duquesne meenemen, want ik zou natuurlijk ook al deze moeite voor een visum doen als ik niet was toegelaten op een universiteit, een envelop laten frankeren bij het postkantoor en deze aan mezelf adresseren, al deze rotzooi meenemen naar het Amerikaanse consulaat op het Museumplein te Amsterdam, waarmee we telefonisch al een afspraak hadden gemaakt voor $15.00, hier in m’n eentje door een enorm hoog hek Amerikaans grondgebied betreden en daarna gefouilleerd worden door de eerste beveiligingsbeambte en heel eng aangekeken worden door de tweede, doorverwezen worden naar een wachtruimte met ongeveer honderd andere ongelukkigen om hier anderhalf uur te wachten, zonder iPod want elektrische apparatuur mag natuurlijk niet mee naar binnen, dan eindelijk opgeroepen worden bij balie nummer twee, daar mijn formulieren af geven aan een heel aardig Aziatisch meisje, mijn vingerafdrukken vast leggen en nog eens €89.08 euro betalen voor de visumaanvraag, daarna weer plaats nemen in de wachtruimte om nog eens een kwartier te wachten op de volgende oproep, van de consul bij balie nummer drie waarmee hét noodzakelijke gesprekje maar twee minuutjes duurde, inclusief begroeting, controleren van vingerafdrukken en het afsluitende ‘have a nice day’, daarna met een lege maag en volle blaas, omdat ik uiteraard niet de restrooms aan de beveilingsbeambten durfde te vragen, naar mama rennen, die al op het terras klaar zat met de jus d’orange, om al dit gedoe maar te zien als een zwaar begin van een dagje Amsterdam. Tadaa:

Ik heb nog nooit zo’n mooie sticker gezien!