Frustraties

Ik haat geld.

Zo, dat is er uit. Ten eerste kom ik er nu eens achter dat men heel erg afhankelijk is van geld om een normaal, degelijk en vooral zelfstandig leven te leiden. Zelfs zonder decadentie en overdreven levensbehoeften, die we toch allemaal wel eens hebben (ik zeg Guess horloge of Rayban Wayfarer), ben je compleet de slaaf van je bankrekening.

Na al een paar dagen rond gehuppeld te hebben in Amerika, voelde één aspect van het leven bepaald niet goed. Ik voelde me zo ongelofelijk overconsumptief. En ja, ik herinner me nog goed de video over ‘consuminderen’ die we gezien hebben in de vierde tijdens Filo. Dat was nou ook niet bepaald de toekomst die ik voor mezelf in gedachte had, maar ik begrijp eindelijk een beetje waar die mevrouw haar inspiratie haalde om zo te leven.
Niet dat ik thuis nou heel erg bezig was met geld besparen en elk dubbeltje omdraaien, hoewel dat er het afgelopen jaar wel een beetje op leek, met alle centjes die ik heb gespaard om te kunnen reizen in de USA. Het wordt dus maar eens tijd om een ticket te boeken, denk ik zo. Maar ik was me er nooit zo van bewust dat alles, alles alles alles, om geld draait en zonder geld niet functioneert. Privileged I guess, en nu word ik met mijn niet zo bescheiden neusje boven op dat feit gedrukt.

Thuis was er gewoon een volle koelkast, tandpasta en deodorant, schoon beddegoed als ik dat nodig had, en al die dingen waarvan ik er nu achter kom dat ik het niet alleen zelf moet regelen en kopen, maar dat het ook nog een aardig bedragje kost. Hierbij dus even diep, diep respect voor alle mensen die voor zichzelf zorgen en al hun financiën op een rijtje hebben. Toch niet zo gek dat rood staan een van de grootste issues in Amerika is.
En ik hoef dit alles niet eens zelf te betalen. Dat is nog wel het ergst. Niet dat ik normaal helemaal onafhankelijk was, maar ik had tenminste mijn goedverdiende baantje en het zelfrespect dat je krijgt doordat je je eigen geld verdient en je zelf betaalde spullen kan kopen. En nu? Teren op de zakken van mijn ouders stond gelukkig niet in mijn jaarboek, want het is niet mijn favoriete bezigheid.

Altijd als ik The Sheer hoorde zingen ‘Love can’t make the world go round.’, schreeuwde ik vanbinnen: Welles, welles! Als alles niet om liefde draait, waarom dan wel?. Maar nu heb ik het licht gezien. Kennen jullie deze nog? ‘It’s all ’bout the money, it’s all ’bout the dum dum dum dum dum dum.’

Nu er hier ook nog een enorme hassle is over de rekeningen van mijn schoolgeld, zoek ik het egt woar eventjes niet meer. Tuition bill dit, bepaald amount voor 15 credits per semester dat, Libermann Scholarship zus en 30% downpayment DUE RIGHT NOW. Cashiers check, echeck bill, automatic charge, wat jij wilt baby.
Aangezien, zoals mama het heel mooi verwoordde, de linkerhand het International Office geen flauw idee heeft waar de rechterhand het Financial Office mee bezig is, en omgekeerd dito, am I going fucking crazy over here. Excusez-moi pour le F-mot.
Het komt wel goed maar vanochtend had ik even een lichte breakdown. Van Garden State heb ik geleerd dat er beauty in the breakdown is, maar er is nog meer beauty in het feit dat Veronika mij probeerde te troosten tijdens mijn huilbuitje, en dat terwijl het gros van mijn beste vriendjes en vriendinnetjes nog nooit enige nattigheid op mijn gezicht heeft aanschouwd. Dat ligt aan mij, niet aan jullie, egt woar. Maar toch bijzonder, deze speciale Roommate Factor, vanaf nu aangeduid als de R-factor. Hierover later meer.

Nevermind me, een blog is ook gewoon een fijne uitlaatklep, zodat mijn kleine hoofdje, Bram, niet overstroomd. En natuurlijk helpen de oppeppende messages die ik krijg via mijn scheurkalender, de papieren Starbucks bekers en af en toe een fortune cookie ook enorm.

 (Even voor de duidelijkheid: Ja, elke keer als iemand een berichtje achterlaat krijg ik daar een notificatie van in mijn mailbox. Ik lees ze dus allemaal en het is zo leuk om te merken dat jullie al mijn geratel echt lezen en er ook nog antwoord op geven! Ik ben jammergenoeg echt niet in staat te antwoorden op alle comments, maar ik sla al jullie berichtjes en belevenissen wel op in mijn ’superieure’ geheugen. Wat hebben wij veel te bespreken als ik terug ben! Liefssss)