All-American college life

‘Nu mis ik jou, zoals ik eigenlijk jou altijd missen wou. Waar ik van die meesterlijke zinnen over schrijven zou.’

Amerika en ik zijn al weer meer dan een maand gelukkig samen. Wat gaat de tijd snel, en het was liefde op het eerste gezicht. Nee dat is eigenlijk een grapje, want ik was al vijf jaar stiekem verliefd op Amerika, zonder zelfs maar een keer met hem te hebben afgesproken, voordat we elkaar echt ontmoetten en hij mij ook zag zitten. Hoewel we in zomer 2004 wel even een korte summerfling hebben gehad, maar misschien moet ik het beestje bij zijn naampje noemen en bekennen dat dat toen enkel een zomerliefde was met zijn kleine broertje NYC. Natuurlijk stelt een maand nog niet zo heel veel voor, maar ik heb het vermoeden dat wij het samen nog wel wat langer uithouden.

Die songtekst van Acda en de Munnik is eerlijk gezegd ook een grapje. Ik mis jullie veel minder dan ik had verwacht. Neem dit alsjeblieft niet verkeerd op, maar dat valt me heel erg mee. Ik vind dat ik nog best veel contact heb met iedereen, maar als ik met Charlotte uit Duitsland of met Rez uit Bangladesh praat blijkt het dat ik heel zelfstandig ben. Of gewoon een loner. Charlotte belt elke dag met haar ouders, die ongeveer een uurtje verderop wonen, en bovendien gaat ze ook elk weekend naar huis. Ik heb mama in de afgelopen maand ongeveer vijf keer aan de telefoon gehad denk ik. En papa ook zoiets, maar dat verschilt niet zo veel met de normale situatie. 
Natuurlijk mis ik iedereen wel een beetje hoor, en wordt het ook erger naarmate ik meer met jullie praat. Dat betekent niet dat jullie me moeten negeren, integendeel, laat me maar lekker heimwee krijgen. Maar wat ik vooral mis zijn de kleine, alledaagse of juist gekke dingetjes. Ik mis heel veel van het afgelopen jaar op school en het Murmellius was toch wel een fijne plek zeg. Ik mis het door de school rennen om als eerste bij ‘het bankje’ te komen, ook al hebben we dat maar één keer gedaan. Het eindeloos op dat bankje zitten filosoferen, of meestal gewoon slap zitten lullen, of het nou hartje februari of hartje juni was. Het door de gangen lopen en daarbij het HOI van Harry, het Hee Dafnee van Max of het HALLOW van Yuval. Het (waan)ideëen spuien tijdens filosofie, en de daarbij soms wanhopige blik in de ogen van meneer Stein. Nee hoor, mijn excuses. Het onbeperkt boeken lezen tijdens Latijn en deze daarna bespreken met Van Montfoort. ‘Wat lees je nu weer Daphné?’ Toen ik een paar dagen geleden in de collegezaal iemand twee rijen achter me behoorlijk hoorde hoesten, miste ik zelfs Max’ chronische zeehondenhoest, die toch minimaal twee maanden heeft aangehouden.

Gewoon de kleine dingetjes van thuis die heel normaal zijn, ga je nu extra waarderen. Oh wat mis ik mijn roze/goude bloemetjesbehang! Zomeravonden met mama en Jan, borrelen in ons prachtige opblaasbare zwembadje of gewoon discussiëren aan de eettafel, waarbij we alledrie zo graag gelijk willen krijgen dat we alles doen om elkaar te overstemmen. Tja en soms vliegen er dan glazen water door de lucht. Ik mis het achterom lopen bij Guda en Door, en het goede gesprekken houden om vijf uur ’s ochtends na een lijp scoutingfeest aan Suus’ keukentafel. Tortilla’s eten om tien uur ’s ochtends en water en brood bij de Prison Break marathons. Het liedjes zingen op de fiets; hoeveel champignonnetjes was het ook alweer naar Egmond? En de enorme fietstochten door weer en wind terug van Camperduin of Egmond.
Dit alles zou ik echter ook missen als ik nu in London, Leuven, Wageningen, Delft, Amsterdam of Utrecht zat en heeft niks te maken met het feit dat ik op een ander continent zit en dus ietsje verder weg dan de rest. En ik hoop dus maar dat ik niet de enige ben die met wat nostalgie terugdenkt aan the good old days. Ik neem aan dat mijn vriendjes en vriendinnetjes soms ook smachten naar een biertje op het waagplein, feestjes met gekke thema’s en pannekoeken met een overdosis aan Risk, Pictionary of Wie ben ik?. What about Atlantis? Bestaat dat weer? Ik mis soms zelfs mijn autorijlessen, maar dat durf ik niet echt op te schrijven.

Maargoed: heimwee? Nee geen last van. Ik heb het veel te druk en te leuk om daaraan te denken. Bovendien gaat de tijd supersnel. Ik zit alweer op 12% van mijn avontuur! Pluk de dag! En de nacht!
Daar ben ik heel hard mee bezig, want het enige waar het niet zo goed mee gaat is mijn nachtrust. Insomnia is een heel mooi woord en mijn Design lerares vond mijn ontwerp met die naam, die ik rond een uurtje of twee heb gefabriceerd tijdens een van mijn slapeloze nachten, ook heel mooi. Het vervelende is dat ik overdag vaak heel moe ben, en soms bijna in slaap val tijdens de colleges. Jullie zeiden het al: die stoelen zijn veel te zacht! Rond een uurtje of twaalf begint mijn hyperdepieper brein me dan weer parten te spelen en lig ik dus eerst minimaal een uur te spacekezen voordat ik echt in slaap val. Meestal word ik dan ook nog wel een paar keer wakker, aangezien die lieve Veronika wel eens snurkt. Hoe kan er zo veel geluid komen uit zo’n skinny meisje?! Mama is gelukkig op alles voorbereid en had me oordopjes meegegeven, maar die gaan ongelofelijk pijn doen na een paar uur en dan word ik daar weer wakker van. Maar hee, Starbucks is er niet voor niks (Weer een nieuwe aanrader: Pumpkin Spice Latte!) en ik heb eindelijk instantkoffie gekocht.

Nu wordt het wel eens tijd om jullie eindelijk wat te vertellen over het echte leven hier. Ik weet niet waar ik moet beginnen en al helemaal niet waar ik moet stoppen. Eerst maar wat gave dingen die me nog te wachten staan. Ik ben er namelijk behoorlijk pumped over, dus dat wil ik wel even met jullie delen.

Drie t/m vijf oktober ga ik een weekendje weg om de Niagara Falls te bezoeken! Dit heuglijke feit wordt mede mogelijk gemaakt door PRISM, een of andere overkoepelende organisatie voor internationale studenten in Pittsburgh. Ze zijn verbonden aan de kerk, Presbyterian dit keer, dat is een vorm van Protestantisme. Dit betekent niet dat ze me willen converten naar hun geloof of dat je streng religieus moet zijn om deel te mogen nemen, maar het betekent simpelweg dat ze contacten vinden via de kerk en dat wij dit weekend dus bij gelovige families gaan doorbrengen, en op zondag ook met hen naar de kerk gaan. Weer een extra schepje levenservaring voor mij; een echt amerikaans kerkbezoek. Hamad gaat ook mee, dus ik heb in ieder geval iemand om me mee te verbazen over alle Amerikaanse gekte of om stomme sarcastische grappen mee te maken.

En dan met tromgeroffel het allerbeste nieuws: Ik vier dit jaar Kerst en Oud&Nieuw in New York City, jawel! De drie weken kerstvakantie die ik hier krijg, zal ik verblijven bij mijn halfzus Justine in Upper East Side NYC! Ik weet nog niet zeker of ik de volle drie weken ga rondhuppelen in de city that never sleeps, of dat ik misschien het eerste weekje naar een andere bestemming ga. Er is zo veel te zien en ik weet niet waar te beginnen! En waar te logeren…
Kerst zal ik in ieder geval bij haar vieren, en als het goed is komt papa dan ook naar Amerika. 26 december kan ik Suusje op gaan halen van JFK Airport, waarna we gelijk door gaan om deze wereldstad eens flink op zijn Nederlands te gaan crashen. Mijn negentiende verjaardag wordt dus gevierd tussen de skyskrapers, streetperformers op Madison Square, kerststalletjes in Central Park en kerstversieringen op Broadway. Dat topt toch wel mijn zestiende verjaardag met sneeuw, mijn zeventiende verjaardag met singstar, of mijn achttiende verjaardag met autorijles. Maar je wordt maar één keer lekker negentien. Uiteraard gaan we een rondje schaatsen, ook al heb ik een bloedhekel aan schaatsen, en naar de kerstboom kijken bij Rockefeller Center. And December 31 we’re gonna watch the ball drop at Times Square!

Genoeg vakantieplannen. Meer is er ook niet, ik heb nog geen idee waar ik de week Thanksgiving holidays ga verblijven en daar moet ik maar eens achteraan. Ik wil wel gevulde kalkoen en gepofte aardappels met cranberrysauce delen met échte Amerikanen! Dat moet toch te regelen zijn. En het liefst niet in een thirty miles radius van Pittburgh, want dat is so every day life.

Het studentenleven is goed. Doordeweeks ga ik naar mijn classes en doe ik huiswerk. Ik probeer het zo goed mogelijk aan te pakken en zo efficiënt mogelijk te werken, hoewel dat nog wel eens lastig is. In alle kleine uurtjes tussendoor probeer ik mijn werk af te maken, zodat ik later tijd heb om leuke dingen te doen, of naar bepaalde meetings te gaan. Ik ga zo’n vier keer per week naar de gym, maar dat is ook wel nodig met de hoeveelheid voedsel die je hier binnen krijgt. Verder mis ik het dagelijkse fietstochtje van tien minuten heen naar school en zo’n twintig minuten terug ook behoorlijk.
Ik heb hier echter een nieuwe hobby: de Express bikes. Dit zijn ‘racefietsen’ in de sportschool met een tv-scherm ervoor, dat een soort videogame laat zien. Je moet instellen of je een race wilt doen of een spelletje, en dan zie je op het scherm je stuur, je voorgangers, en prachtige digitale landschappen waar je rondjes door moet crossen. Als je een heuvel opgaat wordt het fietsen ook echt zwaarder en je moet met je beweegbare stuur blijven sturen, anders beland je in de berm. Ge-wel-dig. Alle loopbanden en cardio apparaten hebben uiteraard ook een ingebouwd tv-scherm en je kunt kiezen uit zo’n 70 channels als je lekker aan het zweten bent. Ik gebruik mijn halve uurtje op de loopband dus om eindelijk wat nieuws te kunnen volgen, CNN baby.
Ik mis het NOS nieuws als een malle en ook mijn koffie met krant ’s ochtends is hier ver te zoeken. Waarschijnlijk ben ik als ik terug kom totaal wereldvreemd en heb ik geen idee wat er allemaal aan de hand is in de wereld, behalve in Pittsburgh en die verdomde thirty miles radius daarvan. Het is maar goed dat ik toch niet de school voor de journalistiek wil doen, want no way dat ik ooit die actualiteitentoets zou halen.

Tot nu toe ben ik elke woensdag langs geweest bij de Duquesne Duke, dat is inderdaad de universiteitskrant. Ik heb al twee keer reportertje gespeeld, leuk met notebook en fototoestel de campus afzoeken naar mensen die er uit zien alsof ze een interessante mening hebben over vragen als: ‘What faculty member would you elect for president and why?’ en ‘What do you think about the statewide smoking ban?’ Jammergenoeg heb ik nog geen nieuw fototoestel en kan ik het kabeltje van mijn oude rotding niet vinden, anders had ik even foto’s gemaakt van my name in print en ze hier laten zien.
Ook heb ik foto’s gemaakt van Pittsburgh, van Veronika en mezelf terwijl we ons klaarmaakten voor een avondje party hardy, en van onze verlopen hoofdjes tijdens het wachten in de regen voor de Pirates baseball game. Ik ga op zoek naar de kabel en anders krijgen jullie dit prachtige beeldmateriaal na 18 mei pas te zien! Nog even over de newspaper; misschien mag ik binnenkort wel een artikeltje schrijven, maar dat vind ik weer doodeng aangezien Engels toch niet mijn native language is en er ook totaal geen originele verhalen in me opkomen.

Doordeweeks zijn er allerlei activiteiten en er is dus altijd wel wat te doen. Ik heb tai chi lessen gevolgd en de leraar is echt gaaf. Ook moet ik maar eens aan yoga beginnen, maar eerst even met mijn time management plannen wanneer dat mogelijk is. Veronika en ik zijn naar Meet the Greeks geweest, een info-avondje over Sororities en Fraternities waar je kennis kunt maken met alle verschillende sisters en brothers en een beetje kunt kijken of the Greek life wat voor jou is. We zijn wel van plan ons aan te melden, maar dit kan pas in het Spring semester. Er is een Rush, aanmeldingprocedure, in de herfst en de lente, maar omdat wij Freshmen zijn en nog moeten wennen aan het campuslife en het studeren, willen ze eerst zeker weten dat je alles aankan voordat je nog meer sociale verplichtingen krijgt. We zien wel, maar ik vond de meisjes van Alpha Phi erg aardig.
Ik ben naar the International Welcome Party geweest, gewoon heel veel international students en heel veel international food, fijne avond gehad dus. De president van de ISO heeft mij opgehaald van het vliegtuig toen ik aankwam en hij moedigt me nu ook aan om actief te worden in de organisatie, maar ik heb class als ze bijeenkomsten hebben. Nu profiteer ik alleen van alle feestjes en dinners, maar ik ben wel van plan te helpen met Continent Week in oktober. Ik ben met Mike naar Ramadan celebration geweest. Hij omdat hij voor zijn Sociology class een bepaald aantal uren moet doorbrengen met internationals, ook met mij dus en we gaan woensdag naar een hockey game! Ik was er gewoon om weer wat te leren over andere culturen, en uiteraard om heerlijke couscous en baklava naar binnen te werken. En om aangesproken door random moslim studenten die wel van blonde meisjes houden. Maar hee, het was een toekomstige dokter. McMohammed ghaha sorry.

Classes gaan nog steeds heel goed. Ik mag mezelf een straight A student noemen, en hoef er niet eens moeite voor te doen. Okay ik beken dat ik gewoon mijn huiswerk doe en ook goed leer voor toetsen, maar ik krijg steeds meer het gevoel dat dat niet echt nodig is. Voor Pop Culture heb ik alleen nog maar quizzes gehad, dat zijn een soort SO-tjes, en die zijn supermakkelijk. Voor mijn eerste Arts & the Human Experience music test had ik 58 uit 55 punten, wat ook niet heel vreemd is met alleen maar multiple choices, true or falses en luisteroefeningen. Spaans vind ik ook heel makkelijk, maar misschien ligt dat aan het feit dat we echte beginners zijn. Ik had echt goed woordjes geleerd voor mijn toets, maar toen ik de toets in handen kreeg had ik het gevoel dat ik het Amerikaanse universiteitsniveau een beetje heb overschat. Donderdag heb ik mijn eerste geschiedenistoets en dat is het enige vak waar ik nu nog een beetje nerveus van wordt. Ik heb namelijk geen flauw idee wat ik kan verwachten. We moeten superveel en supermoeilijke teksten lezen, maar de leraar vat dit in de klas dan weer heel simpel samen met een paar steekwoorden en heel veel verschillende beschrijvingen van dezelfde gebeurtenissen. Bovendien heeft hij ons al een stencil gegeven waarop de toekomstige vragen staan; hij moet er alleen nog een selectie uit maken. Weiird.
Design I gaat goed, donderdag mijn tweede design ingeleverd en mijn eerste terug gehad. En ja hoor, een 4.0, dat betekent volle punten en nu krijgt het artistieke deel van mij steeds meer zin om me volgend jaar ook in te schrijven voor de HKU. Kunstacademie lijkt me zo gaaf, maar dan moet je wel iets meer kunnen dan een compositie maken van zwarte lijnen. M’n design heet In Our Nature en dat doet me denken aan het José Gonzales avontuur en concert, Turks, onee Marokkaans brood met pindakaas en Benny uit Breda. Good times. Mijn Design lerares zei vorige week trouwens dat ze vindt dat al mijn designs een soort uitbeeldingen van muziek zijn en dat ‘You must really love music.’, waar ik heel blij van werd.

Weekends zijn uiteraard het hoogtepunt van de week, maar gaan veel te snel! Op de een of andere manier lijken vrijdagavond, zaterdag en zondag net één grote lange vermoeiende dag. Zaterdag gaat altijd zomaar zoef voorbij en zondag is dan de dag waarop je al je laundry en homework moet inhalen. Daar zijn zondagen natuurlijk ook gewoon voor, in je sweatpants.
Ik wil vanalles vertellen over de afgelopen weekenden, want die geven de leukste verhalen. Ik moet eerlijk gezegd wel even mijn agenda erbij pakken om te zien wat ik ook alweer wanneer heb gedaan. De tijd gaat namelijk zo ongelofelijk snel dat mijn typvingertjes het allemaal niet meer kunnen bijhouden, hoewel ik mezelf nog wel heb geleerd om blind te typen en ze ook alle tien gebruik. Dat wordt straks helemaal lastig voor Bram in London. Toch gooi ik er nu weer eens een wordt vervolgd in. Ik ben al begonnen met het documenteren van mijn weekends, maar het is wel mooi geweest voor nu en deze entry vergt al veel te veel inspanning van jullie. Er is niet voor niks een categorie ‘Voor de geduldige lezer’. Binnenkort dus crazy dazy stories. Vrees niet, naast het leren van mijn twee tests deze week, het copy-editen voor de Duquesne Duke, het maandagavond: 90 minutes challenge + Gossip Girl night, en woensdagavond naar de Penguins-tegen-weet-ik-veel-wie-hockey-game, heb ik vast nog wel een halfuurtje over om even een blogje in elkaar te draaien. Tot snel!

Oja en voor iedereen die mijn heerlijke stemmetje erg mist of van videoboodschappen houdt: download skype en voeg me toe. Mijn skypenaam is daphne.dupont.nivet
 

She said call me now baby, I’d come a running.
*Kings Of Leon – On Call