Close to paradise

Amerika op z’n smalst. Als dat nog geen uitdrukking was, maak ik er nu een van. Een weekend vol nieuwe ervaringen en ze waren niet allemaal even hartverwarmend. Daarover later meer, eerst graag een impressie van mijn sublieme nieuwe camera in combinatie met de jaw dropping beautiful Niagara Falls. Nog even een gek detail tussendoor, als bewijs van mijn geweldige geheugen en voor de 101 things you didn’t know about Daphné Dupont Nivet and don’t wanna know anyway: rond mijn tiende levensjaar ofzoiets dergelijks speelde ik een keertje scrabble met mama en waarschijnlijk nog iemand. Met mijn laatste lettertjes kon ik nog het woord Niagara vormen. Inderdaad geen ABN, maar natuurlijk erg pienter en vanaf toen wilde ik die watervallen wel een keertje zien. Ik wist alleen niet waar ze zich bevonden, maar dat is een detail. Hier dan eindelijk, 3D, surround sound en all over the place, de Niagara Watervallen.

 

 

Dit is maar een kleine selectie van de ruim 200 foto’s die ik tijdens dit weekend gemaakt heb. De rest is uiteraard te vinden op mijn fotosite. Zie het tabblaadje Feauteaux. Je moet er wel even wat tijd voor vrij maken, maar het is het waard.

Het wordt wel weer eens tijd om uitgebreid wat neer te pennen. Inderdaad zit ik nog steeds aan de belofte vast om al mijn weekends te beschrijven, en er is al een draftje aangemaakt, maar daar is alles dan ook mee gezegd. Zoals jullie merken laat ik steeds minder van me horen. Wel ben ik goed bereikbaar op facebook en skype, en hyves is ook nog niet helemaal vergeten. Vraag maar aan Suus, Guud, Roel ofzo. Mailen gaat wat minder makkelijk want dat duurt langer en ik heb de vervelende gewoonte een mailtje te lezen, weg te klikken en dan te vergeten om ooit nog te antwoorden.
Aan de ene kant betekent mijn grote afwezigheid dat ik veel te druk bezig ben met huiswerken, toetsen maken, studeren en dat gedoe. Maar aan de andere kant betekent het ook dat ik het veel te druk heb met uren ‘dineren’ met je dienblaadje en je plastic bekers in de dining hall, naar gekke feestjes gaan met Jeremy en Charlotte, overdag zogenaamd huiswerk maken maar eigenlijk continue verhalen uitwisselen met V en elkaar tegelijkertijd ook even flink uitlullen want dat doen we het liefst. Heel af en toe slaap ik zelfs overdag een uurtje. Ondanks mijn instelling dat slapen tijdverspilling is, heb ik soms even een energyboost nodig. En een cafeïneverslaving staat nou niet echt bovenaan mijn verlanglijstje.
Ik heb het dus best wel druk met leven en that’s a good thing. Bovendien ook omdat ik me hier steeds meer echt thuis ga voelen en me wel even tijdelijk Pittsburghse wil noemen. Nee dat is niet helemaal waar, ik roep nog veel te vaak: ‘but I’m from Holland!’ Pakkende binnenkomer, dat kan ik je wel vertellen. Misschien moet ik er maar een keertje mee ophouden, als ik nog serieus genomen wil worden. Charlotte en ik stellen onszelf op feestjes voor als The European Girls en zo krijgen we te horen dat Charlottes accent sexy is, of dat is soo awesome ben omdat ik Amsterdam een beetje ken. Een parodie op onzelf? ’Hey pretty baby, yeah you were pretty popular. Before you turned into a cliché.’ The Tunes weten er alles van.

Excuses dus, ik zal proberen wat vaker wat te krabbelen, want ik moet wel mijn reputatie als ‘Oprah van de bloggers’ in stand houden. Dankje voor die bijnaam Bram; ik benoem jou tot mijn Dr. Phil. Inderdaad ben ik het met hem eens dat het moeilijk is om een keuze te maken tussen een lang bericht of af en toe een korte blurb. Maar aangezien ik nooit zo goed ben in kort en bondig berichten, hou ik het maar op mijn eindeloze epistels. En waar komen trouwens opeens al die blogs vandaan? Vanaf nu staan niet alleen mijn avonturen online, maar ook die van al mijn vriendjes en vriendinnetjes. Wij zijn gewoon de nieuwe generatie wereldreizigers. Over generaties gesproken; we gaan met Pop Culture nu The Beatniks, Jack Kerouac, Allen Ginsberg en al die oude bekenden bestuderen. Misschien kan ik wel bonuspunten krijgen als ik even mijn referaatje in het Engels vertaal? Hmm, toch maar niet.

Dan nu de literaire kant van mijn tripje. Ik kan uren en bladzijden lullen over alle random informatie en kleine feitjes en weetjes van mijn leven hier. Waarschijnlijk zou dat ook nog best interessant zijn, maar ik gooi er af en toe wel wat tussendoor voor de variatie. Jullie hebben er immers, nu na de eerste paragraaf, nog 100 te gaan. Nu echter even simpelweg over het Niagara Falls weekend, genoeg absurditeit.

Vrijdagmiddag 3 oktober 12.15 P.M. zou ik Hamad voor de Starbucks ontmoeten, maar we waren allebei te laat. Men begint dit van mij over te nemen en dat vind ik helemaal niet zo erg. Hamad en ik wachtten zo’n half uurtje op de bus en kwamen ook weer lekker te laat aan bij de Bellevue Church, waar de PRISM groep zou verzamelen. Ik had voor mijn doen niet eens ongelofelijk veel overbagage mee, ze hadden ons namelijk aangeraden veel verschillende kleding mee te nemen, een jas, goede schoenen, cadeautjes voor de hostfamilies en eventueel ook een handdoek. Toch was mijn tas weer veel te zwaar en paste hij nog net achterin bij de andere koffertjes, en dat nog exclusief handdoek.
Hup hup, op weg naar de Falls, met z’n veertienen en de ‘chauffeur’ in een grote van. We waren met twee vans, dus in totaal dertig personen. Hiervan was het meerendeel uiteraard van Chinese oorsprong, of in ieder geval afkomstig uit de Aziatische hemispheren. Het is zo grappig dat als je het over internationale studenten en internationale tripjes hebt, je het eigenlijk net zo goed kan hebben over Aziatische tripjes. Toen Veronika en ik met de Internationale Organisatie naar Grove City Outlet gingen voor een dagje shoppen, waren wij de enige blonde meisjes tussen alle zwartharige Chinezen, Koreanen, Japanners, Indiërs en ook nog een paar Saudi Arabiërs en Koeweities. Dit keer was ik inderdaad ook weer de enige blondie, samen met dirty blonde Kerley uit Brazilië. Maar nadat ze mij vroeg of mijn haarkleur echt was, gaf ze toe dat haar highlights ook niet helemaal door de zon waren ontstaan en gelijk daarna vroeg ze waar de beste kapper zat. Macy’s Hair Salon! Ook tot mijn grote verbijstering. Of het de beste is weet ik niet zeker, maar wel de goedkoopste. Niet alleen was ik op dit tripje de enige blondie, maar ook nog de baby, aangezien bijna iedereen ongeveer 5 jaar ouder was. Daarover later meer, maar ik had nooit kunnen bedenken dat ‘volwassenen’ zo kinderachtig zijn. Keigezellig was het.
Ruim vijf uur hebben we in het busje gezeten, met een tussenstop bij een of ander wegrestaurant waar ik een french vanilla cappucino, ze hadden geen normale believe me, uit een automaat tapte, die ik daarna benoemde tot mijn bekertje liquid sugar. Gelukkig kon ik nu wel nog even vooruit op mijn sugarboost, aangezien ik van plan was de hele busreis te leren. De maandag na het tripje had ik een midterm exam, een normale test een essay due, die ik die donderdagavond om een uur ’s nachts al had afgerond. Het leren in de bus ging nog best goed alleen heel langzaam, ook omdat ik door de zon en het gehobbel af en toe wegdommelde en er bovendien vier Indiase meisjes om me heen zaten, die me maar al te interessant vonden en me dus de kleren van het lijf vroegen. Letterlijk, aangezien het in Pittsburgh koud en nat en net Nederland was en ik me dik had aangekleed, maar naarmate we dichter bij de Falls en het Noorden kwamen het steeds tropischer werd. Hoera voor klimaatveranderingen?

Om een uurtje of zes kwamen we dan eindelijk aan bij de watervalletjes. Het idee was om even kort rond te kijken en foto’s te maken en dan om kwart voor zeven weer te verzamelen. Hamad en ik op stap, uitgerust met onze duquesne hoodies en fototoestellen. Uiteraard hadden we weer veel te veel levensverhalen, filosofiëen en sarcasmen uit te wisselen en kwamen er vijf minuten voor tijd achter dat we weer terug moesten. Tweede keer die dag dat we een kwartier te laat bij de bus aankwamen en iedereen ons boosaardig aanstaarde. Toen we tien minuten te laat, de chauffeurs zullen wel op het plankgas hebben getrapt, bij het restaurant aankwamen en de serveerster opmerkte dat we wel aan de late kant waren hoor, stond het schaamrood op onze kaken. Een voor mij niet erg smaakvol diner volgde, maar dat lag aan het feit dat ik garnalen zonder enige vorm van kruiden met een dikke laag bierbeslag eromheen kreeg. Ja ik had het zelf besteld maar je gelooft niet hoe verwarrend zelfs een menukaart in het Engels kan zijn. Na het dineren was iedereen gelukkig weer een beetje bijgetankt en durfden Hamad en ik onze excuses aan te bieden. Christenen zijn natuurlijk uiterst vergevingsgezind en het was dan ook no problemo voor Adrien en Brooks, onze drivers. Nu gingen we op pad naar de kerk waar we onze gastgezinnen zouden ontmoeten en zondag ook de hele mis zouden meemaken.

We moesten indelen in groepjes van vier, en een enkele van vijf. Ze wilden graag een groepje van vier meisjes, en ik besloot me maar aan te sluiten bij drie anderen die al klaar stonden. Heel toevallig waren dit allemaal geen Aziatische meisjes. Het is toch bizar hoe die segregatie toch steeds automatisch ontstaat. Mijn groepje bestond uit Kerley uit Brazilië, Madalina uit Roemenië en Katya uit Rusland. Die avond kwam ik erachter dat ze respectievelijk 31, 24 en 27 waren. Toch was ik de langste van allemaal. Jullie kunnen je het waarschijnlijk niet voorstellen, maar ik ben hier harstikke lang. Alle Amerikaanse meisjes zijn mini en alle vrouwen en mannen en jongetjes eigenlijk ook. Gelukkig zijn alle mensen waar ik mee omga wel langer dan ik en is het dus niet helemaal omgekeerde wereld, maar toen ik laatst in de lift stond met mijn hakken aan voelde ik me toch reusachtig. Veronika dacht voordat ze me in het echt had gezien ook dat ik een minimeisje was, omdat ze foto’s op facebook had gezien van mij met m’n Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes. Eenmaal hier aangekomen bleek dat ik maar een paar centimeter korter ben dan V.
De meisjes waren gelukkig harstikke gezellig en het klikte gelijk. We sliepen die avond met z’n vieren in twee bedden op de zolderkamer en dat was niet eens awkward. Maar voordat we eindelijk onze oogjes konden sluiten, moesten we natuurlijk nog kennis maken met het gastgezin. We werden opgehaald door Mevrouw. Frida heette ze en haar achternaam ben ik even kwijt. Meneer lag thuis al te slapen want hij moest om vijf uur opstaan voor zijn werk. En het meisje, Mackenzie, was naar een jeugdbijeenkomst van de kerk, waarvan ze terugkwam met oatmeal en sirup in haar haar. Erg religieus verantwoord, maar dat moet ook wel in dit gezin. Toen we namelijk in de auto aan het wachten waren op Mackenzie, vroegen we Frida vanalles en het gesprek kwam op haar dagelijks leven. Ze was ‘a stay-at-home-mom’ die haar kinderen homeschoolde. Twee waren al uit huis en nu had ze alleen nog haar jongste dochter van twaalf thuis. Kerley ging er gelijk dieper op in. Ze is namelijk journaliste en kende bovendien het fenomeen homescholing niet echt. Frida begon dus uit te leggen hoe het werkt met verschillende vakken, hoe ze Mackenzie’s niveau bijhoudt met examens en toetsen en hoe ze met andere homescholing moms bijeen komt om afspraken te maken. Daarna vertelde ze de reden van al haar moeite en levensvervulling en opeens had ik het heel erg koud van binnen. Gelukkig beheers ik de spieren in mijn gezichtje goed en kon ik dus mijn gezichtsuitdrukking op non-actief houden maar uiteraard zond mijn visuele intelligentie me weer beelden toe van een Daphné met open mond en wijd open gesperde ogen, met uitdrukking ‘WTF, where am I’ op haar gezichtje. ‘I think the American school system doesn’t work. I don’t believe in what they teach. We do not believe in evolution. Oh and they push the gay agenda all the time.’

…

Tja, daar zit je dan. Na een ontzettend lange, vermoeiende dag in een auto met drie meisjes (vrouwen?) die je vijf minuutjes geleden hebt ontmoet en een Echte Amerikaanse, nee sorry ze was Canadees maar dat is basically hetzelfde, die je eventjes simpelweg verteld dat alles waar jij in gelooft en voor jou gewoon logisch is, voor haar belachelijk is. Ze vindt het zelfs zo belachelijk, dat ze haar hele leven opgeeft om deze ‘belachelijkheid’ tegen te gaan en haar kinderen anders op te voeden. Ik ben maar niet begonnen over abortion, dat blijkt hier in de US of A nog het grootste taboe te zijn. Ik was verbijsterd. Uiteraard wist ik wel dat dit soort mensen bestonden en dan vooral in Amerika. We hebben de verschillende meningen uitgebreid besproken tijdens ANW en Filosofie. Mensen die letterlijk elke letter van de bijbel geloven, Creationisten en Intelligent Designers of hoe die dan ook worden genoemd. Toch blijven deze opvattingen dan een absurde ver van je bed show. ‘Ja alles kan in Amerika, gekken daaro.’ Maar ik ben nu Amerika! Wederom een epiphany hiero. Ik blijf bezig.
Ik ben heel goed geworden in mijn mening inslikken. Nou ben ik dat sowieso wel met nieuwe mensen en ik denk dat het slimmer is eerst gewoon goed te luisteren naar wat mensen te zeggen hebben voordat je zelf je ongezouten mening in de groep gooit. Beetje aanpassingsvermogen in nieuwe culturen en omgevingen is nooit verkeerd. Bovendien wilde ik liever niet op straat gezet worden in de middle of nowhere ergens in het westen van de staat New York. Ik nam me dus voor dit weekend gewoon erg beleefd te zijn, over koetjes en kalfjes te praten vooral niet te schelden of ook maar iets uit mijn mondje laten komen dat  ook maar lichtelijk klonk als ‘Oh My God!’ Helaas mislukte dat al voordat ik naar bed ging. Het badkamerslot was erg ingenieus en dus erg onhandig. Dat is hier ook een verschil, de sloten zijn anders! Ik had mezelf dus opgesloten in hun kleine badkamertje. Gelukkig hoorde Madalina me rommelen en kwam me redden. Toen ik eindelijk bevrijd was kon mijn onderbewustzijn het niet laten ‘Oh my god!’ naar buiten te brengen en ja hoor, daar zat ik al weer vast aan het stereotiep van heidense Hollandse. Ik hoop maar dat ze het niet gehoord hebben.

Volgende ochtend vroeg op. Ik als eerste; het is een wonder maar ik kon mijn bedje uit komen. Later gaven de meisjes toe dat ze unaniem hadden besloten dat het de taak van de baby was alle vervelende dingen op zich te nemen, volwassenenhumor jaja. Maar nu had ik in ieder geval genoeg tijd me klaar te maken voor een lange dag. Guda, veel is er in die zes jaar niet veranderd, alleen hoefde ik nu niet te fietsen.
Het ontbijt bestond uit mini banana-chocolatechip muffins, grote normale muffins, en warme baked oatmeal, met of zonder sirup. Ook probeerde ik nog een paar druiven maar deze waren al verder gegist of wat die dingen ook doen en het was dus net pure druivensuiker in de vorm van een druif; walgelijk, pardonnez-moi. Echte Amerikanen kennen geen fruit en al helemaal geen groente. Of je moet sla met een bak slasaus erover in die categorie willen zetten. Na het ontbijt werden we door Frida naar de kerk gebracht, waar de groep verzamelde. Weer in de vans en op pad naar de Falls. Even een korte tussenstop bij een supermarkt om je lunch bij elkaar te zoeken want we zouden de hele dag, van 9.30 tot 5.30 bij de watervallen doorbrengen. Ik noem Lowlands meestal de hemel, maar op dit moment was die supermarkt een goede tweede. Ze hadden alles, alles! En alles vers en fris en gezond en lekker. Bepakt met verse broodjes en verse vleeswaren en verse fruitjes ging ik uiterst gelukkig weer de bus in.
Eenmaal bij de Falls kregen we het dagprogramma uitgelegd. We zouden met z’n allen de boattrip doen, dan weer verzamelen bij de bussen om te lunchen ergens op een veldje en de rest van de dag hadden we vrij om rond te huppelen en foto’s te maken. De boattrip was geweldig. Aan het begin gaf het me alleen een beetje een creepy gevoel, aangezien iedereen een blauwe poncho aan deed, en er dus drie gigantische boten rondvoeren gevuld met blauwe mannetjes. I couldn’t help but think about communism, deportation of the blue people or Orwell’s 1984. Maar dat zal wel weer aan mijn te grote fantasie liggen. Aan boord had ik het veel te druk met de watervallen en mist bewonderen en voelde ik me heel new rave in mijn mooie bright new shiny poncho, dus was het gekke gevoel al snel verdwenen.
Even langs de giftshop, waar ik wonder boven wonder nog wat gekocht heb ook, en daarna was de lunch heerlijk. De rest van de dag heb ik rondgelopen, geschuild voor de regen, stomme kinderachtige grappen en grollen gemaakt en een beetje lopen lullen en huppelen met Hamad, Madalina, Kerley, Katya, Mengchun een vijfentwintig jarig meisje uit Taiwan en een Chinese jongen waarvan niemand de naam weet. Ik vond dat het klonk als Don Juan, maar Kerley besloot het simpel te houden en hem Ping Pong te noemen. Nog meer volwassenenhumor. Verder waren de main subjects van onze gesprekken; de eetgewoonten in China; elke hond die we tegenkwamen werd begroet met jamjam, haphap, de nieuwe bijnaam die Kerley voor de Falls had bedacht; de Negro Falls, aangezien dit een van de enige plaatsen is waar de bijzondere ‘black squirrel’ te vinden is en de rassenrellen die er dus zouden plaats vinden tussen deze eekhoorntjes en de reguliere soort. Uiteraard waren de gekke Amerikanen, cultuurverschillen, bizarre religieuze opvattingen, tv-series, feestjes onder en boven eenentwintig en filosofie ook weer van de partij maar deze onderwerpen zijn niet te vermijden onder internationale studenten.
Eigenlijk was het, niet ingevulde, dagprogramma net iets te lang en bovendien regende het ook nog om de tien minuten, dus besloten we een uur te vroeg al terug te keren naar de vans. Zonde? Misschien. We hadden echter alles al wel gezien, waren behoorlijk uitgeblust en ik heb dat uurtje heerlijk achter het busraampje met de zon in mijn gezicht liggen dommelen met mijn beste vriend Ipod op mijn schoot. Dat is pas leven. Die avond diner bij de familie thuis. Lasagna met kaas, saus en pasta maar zonder groentjes. Kipfilet, sla met slasaus, breadsticks en als toetje koekjes en een stukje appeltaart. Nee niets te klagen. Daarna hebben we met Meneer een dobbelspelletje gedaan waarbij we erachter kwamen dat ik de grootste gokker was. Maar hee ik was nog jong en moest nog veel leren. Ja zo’n spelletje vertelt je vanalles over je karakter, niet te kort. Daarna ging iedereen richting bedroom, maar ik heb nog een kleine twee uur zitten leren. Je bent een nerd of je bent het niet, alstublieft dankuwel.

Volgende morgen met zijn allen naar de kerk. Eerst was er Bible School en we mochten kiezen met wie we een les wilden volgen. Frida zou les geven aan kinderen van een jaar of acht, negen. Mackenzie had les met kinderen van Junior High, ook al zit ze dus helemaal niet op Junior High. Verder konden we naar College of volwassenen level. Wij besloten met Mackenzie mee te gaan en ik was wel heel erg benieuwd wat ze die kinderen allemaal wijsmaken. Sorry ik hou het objectief: leren.
Daar kreeg ik mijn tweede koudwarmkoudwhatthefuck ervaring van dat weekend. De kinderen waren allemaal lief en naïef en hyper en net bezig met jongens- en meisjesgedoe. Er waren zegmaar twee kanten van het klaslokaal, met aan allebei de kanten zo’n drie rijen van ongeveer zes stoelen die naar elkaar toe gericht waren. Aan de ene kant zaten alle meisjes en tegenover hen zaten alle jongens. In het midden aan de linkerkant stond dan de leraar op het podium, zodat iedereen hem goed kon volgen. Ik vroeg aan Mackenzie of jongens en meisjes persé gescheiden moesten zitten, maar ze zei dat dat automatisch gebeurde. Typisch twaalf dus. Heb ik jullie eigenlijk wel eens verteld dat ik toen ik klein was altijd twaalf wilde zijn? Nog maar 99 feitjes te gaan! Dan zou het leven beginnen. Het maakte niet uit wat ik dan zou doen of waar ik zou zijn, als ik maar twaalf was. The Magic Number Twelve. Later werd dat natuurlijk zestien, daarna achttien. En nu? TWENTYONE! Onee ik ben geen Amerikaanse. Nu wil ik alleen maar niet meer groter worden. Maar wel wijzer en slimmer en belangrijker en zelfstandiger. Okay okay ik dwaal af.

De leraar zou vandaag spreken over knowledge. Ja dat begon al goed. Helemaal toen Mackenzie het woord evolution (buhaha) liet vallen. Haar moeder kan trots zijn op haar little girl, het meisje is vol van de bijbel, weet precies wat goed is en wat slecht is en alles wat ze wil worden als ze groot is, is ‘a stay-at-home-mom, that’s all I wanna be.’ Maarja, ze is natuurlijk al twaalf dus veel ambities blijven er dan ook niet over. Niets mis met stay-at-home-moms trouwens, maar horen alle meisjes van een jaar of elf, twaalf niet actrice, zangeres, ballerina, danseres, of in ieder geval stewardess of schooljuffrouw te willen worden?
De leraar ging gelukkig niet verder in op dit ketterse woord, maar hij had het wel over wetenschap, goede en slechte kennis en de Bijbel, bron van alle knowledge. ‘Bad knowledge is knowledge of the world and good knowledge is knowledge of the Bible.’ Hij ging maar door en door over mensen die zich tot de goede kennis richten. Dezen richten zich tot de bijbel en proberen zoveel mogelijk uit de bijbel te kennen, zodat ze dit op ieder moment op elke situatie kunnen toepassen. Op deze manier hoef je niets over wetenschap en kennis van de wereld te weten, want alle goede en juiste kennis komt toch uit de bijbel. De andere mensen daarentegen, zijn ignorant voor de bijbel en denken dat dit niets betekent. Zij richten zich op de wetenschap en willen niet eens weten wat er in de bijbel staat omdat ze van te voren toch al denken te weten dat dit niet klopt. Deze mensen denken dat ze beter en slimmer zijn omdat ze zogenaamd meer weten dan vrome bijbelvolgers, maar eigenlijk weten zij juist veel minder en zijn ze alleen maar arrogant en ignorant.
Uiteraard voelde ik me persoonlijk aangevallen. De eerste minuten had ik weer dat koude en verontruste gevoel, dat er hier heel erg mis was en ik hier niet hoorde te zijn, of zo snel mogelijk weg wilde. Daarna veranderde dat meer in agitatie en frustratie. Die man spotte met mijn educatie en met alle logische logica in de wereld, hoe is dat mogelijk?! Bovendien heb ik me voorgenomen om de hele bijbel letter voor letter te gaan lezen. Toen ik klein was heb ik wel de kinderbijbel gelezen omdat de verhaaltjes zo spannend waren, dus ik ben niet totaal ignorant. Maar dat die meneer zei dat zogenaamde wetenschappers niets weten omdat ze niet eens willen weten wat er in de bijbel geschreven staat, ging mij toch iets te ver. Ik zal dat hele ding wel lezen en daarna zal ik nog steeds niet in ‘the good knowledge’ maar toch eerder in de ketterse kennis van de wereld geloven. Ik heb niets tegen religie, ik zie het als geschiedenis, traditie en vooral hoop voor mensen. Ik vind het alleen niet zo fijn als mensen je proberen te converten of totaal niet openstaan voor andere meningen. Okay dat klinkt hypocriet want ik sta ook niet echt open voor de anti-evolutie mening, maar het is niet zo dat ik hen mijn atheïsme of wat voor heidense opvatting ik dan ook mag hebben op te leggen.
Uiteindelijk voelde ik eigenlijk alleen maar medelijden voor die schattige twaalfjarige kids. Hun hele leven staat in het teken van God en de bijbel en hun ouders leren hen bepaalde normen en waarden en kennis, terwijl ze niet beter weten en dus precies zo opgroeien als hun ouders willen. Het is heel moeilijk om hier iets over te zeggen, want toen Hamad vroeg waarom ik dan denk wat ik denk, gaf ik toe dat dat inderdaad aan mijn ouders, opvoeding, educatie, scholing etc. ligt en ik dus ook alleen maar een product ben van mijn omgeving. Gelukkig is het nature/nurture debat nog steeds niet afgelopen en hoef ik dus ook niet degene te zijn die dit probleempje oplost, maar dit weekend zorgde wel voor heel wat extra ingewikkelde reacties in mijn brein. Ethisch relavisme, of dit keer Religieus Relativisme, het blijft een bitch.
Opvallend was dat deze kinderen van twaalf voor mij echt uit een andere wereld kwamen. Zes jaar geleden was ik twaalf en dat lijkt zo zo zo lang geleden. Zes jaar tussen hen en mij is echt een generation gap en ik had echt met ze te doen. Kleine mensjes die nog niks van de wereld weten maar worden beïnvloed door hun ouders, kerk en de andere kleine mensjes om hen heen. Ik ben echt benieuwd hoe veel van die ongeveer dertig kids die ik heb gezien in dat bijbelklasje, uitbreken naar the real world en niet net zoals hun ouders in de middle of nowhere in een gehucht genaamd Olcott blijven hangen, met als enige ambitie lekker en veel eten te verorberen, een baan in de buurt te hebben zodat er betaald kan worden voor dat voedsel en hun kinderen op te voeden als godsvruchtige christenen. Misschien ben ik denigrerend over the simple life en men kan ook best gelukkig zijn zonder grootse daden te verrichten, maar ik persoonlijk zou een langzame pijnlijke dood sterven. Doe mij maar drama, wereldreizen, ambities, kennis, meer kennis, alles alles en nog meer. Wat trouwens wel grappig is, is dat Hamad ook precies zes jaar ouder is dan ik. Hij zou mij dus in theory ook als een klein meisje kunnen zien die nog niks van de wereld weet, maar daarentegen praten we over filosofie, politiek, religie, leven, dood, Nederland, Bahrain, Christenen en Moslims en ik denk niet dat hij het gevoel heeft dat hij me alles uit moet leggen. Maar naarmate je ouder wordt, worden leeftijdsverschillen kleiner. Dat blijft toch een gek ide. De enige keer dat hij me wel als een typische achttienjarige zag, was toen we langs een gigantisch maïsveld liepen en ik eruit gooide: ‘CORN! WOW, COOL!’ Tja, ik dacht aan graancirkels en Texas en Superman en Smalville en Signs en the Amish, wat verwacht je dan.

Goed, na sundayschool gingen we met z’n allen naar de mis. Het duurde vooral erg lang, maar was wel weer een speciale ervaring. Het begon met de pastor die op het podium in een grote bak water stond om verschillende mensen te dopen. Deze kerk ziet dopen namelijk als iets waar je zelf voor kiest. Je kan natuurlijk al als baby gedoopt zijn en dat voldoet ook (yes, ik ga niet naar de hel!), maar het is beter als je er zelf voor kiest en je je er echt van bewust bent waarom je dit doet. Deze personen hadden dan ook een klein speechje voorbereid en vertelden hoe ze eindelijk het juiste pad hadden gevonden, voordat ze met hun hele lichaam achterover in de gigantische badkuip achterover tuimelden.
Na dit bizarre fenomeen; ik zei nog tegen Hamad dat als het niet zo verbijsterend was geweest, het eigenlijk wel grappig zou zijn, begon de kerkband kerkse liederen te spelen. Dit was eigenlijk best leuk en gezellig. Een bebaarde jongeling achter zijn drumstel, een jong meisje achter de piano, twee veertigers met elektrische gitaren waarvan één de leadvocals deed en nog een volwassen vrouw voor de background vocals. Ze zongen uiteraard over de bijbel en vooral over Jezus, maar ik vond het best sfeervol. Weer eens wat anders dan al die klassieke hymnes in het latijn of whatever. Lekker makkelijk; ‘Follow your Christ’, ‘Believe in your saviour’, je weet het wel.
De liederen werden afgewisseld met de preek van de pastor en dat was me toch wat. Het duurde forever en op een gegeven moment kon ik zijn stem echt niet meer horen, omdat hij alles wat hij wilde benadrukken op zo’n manier fluisterde dat het toch nog oorverdovend was. Verder sissste hij met al zijn S-en en Z-en waardoor ik hem liever een goede logopediste wou aanraden. Zijn preek ging vooral over the Gospel of Jesus en hoe we alleen Jezus en zijn God moesten eren om gered te worden. Niets in de wereld maakte iets uit; vergeet maar te denken aan je familie, je vrienden, je geldsituatie, je baan, de opkomende verkiezingen, je educatie, of iets dat ook maar enige betekenis heeft in deze wereld.  Als je al je geloof naar Jezus richt en je leven in Gods handen legt, zal hij je als een stukje drijfhout uit het water plukken en zal alles goed komen. Het enige wat significant is in dit leven, is je vertrouwen in Jezus en God en daardoor je hoop en vermogen om na dit leven in de hemel terecht te komen. Harstikke logisch allemaal en totaal anti-existentialistisch dus helemaal in mijn straatje. Ja, dit keer gebruik ik wel ironie. Lekker aangemaakt met een beetje sarcasme.

Na de mis gingen alle internationale studenten en hun gastgezinnen samen lunchen en dat was weer een vet en romig feestje maar wel heel lekker. Toetje wat ik had genomen was een mengeling tussen brownie en plaatkoek met een bodem van chocola met daarop een soort caramelsuikermix met daarin chocolate chips; jamjam. Het grappige is dat als ik met skinny, of in ieder geval ‘lichtgewicht’ Amerikanen praat over the food portions, het ongezonde eten en het gebrek aan fruitjes en groentjes, ze altijd spotten met mensen met overgewicht. ‘Ja haha, waarom denk je dat er zoveel obese mensen zijn hier.’ Terwijl ze zelf net zo goed lunchen met pizza en cheeseburgers. Tijdens de lunch had ik weer wat kudos weg te geven aan vrome christenen, dit keer aan Mevrouw Frida. Ik had mijn trenchcoatje aan haar kapstok laten hangen en die ging ze na de mis gelijk voor mij ophalen, waardoor ze ietsje te laat binnenkwam bij de lunch. Ik moest maar lekker van de lunch gaan genieten, en zij zou even mijn jas halen, want het was no problemo. Waarschijnlijk dacht ze dat het een boodschap van God was. Sorry dat gaat een beetje ver. Maar ik schrok me een hoedje eerder dat weekend toen we aankwamen in de zolderkamer waar we die twee nachten met z’n vieren zouden doorbrengen. Dit was de kamer van Chelsey, de oudere dochter van twintig, die al een paar jaar het huis uit was om te studeren in North-Carolina, voor deze familie dus de andere kant van de wereld. Ze was erg vroom en gelovig, maar wel een soort wereldburger aangezien ze op haar zestiende al met een Christelijke organisatie naar China was geweest en nu een opleiding deed om English as a second language te gaan lesgeven. Voor haar stage kon ze met een Christelijke missionary naar Irak gezonden worden om daar dat werk te gaan doen, maar hier waren haar ouders het niet bepaald mee eens. Ik vond het wel heel dapper van haar. Maar anyway, Chelsey haar kamer was volgeplakt met kaartjes, a4tjes en fotolijstjes. Heel normaal zou je zeggen; dat heb je zelf ook altijd Dap! Maar al haar muurversiersels waren voorzien van bijbelse teksten en spreuken. Bovendien hing er op haar kast een a4 met in koeieletters; pray continually. Tja, en daar lag ik dan twee nachten naast met al mijn zondige gedachten. Wat een weekend.  

Na de lunch namen we afscheid van Mackenzie en Frida, Meneer was niet mee naar de kerk, hoe kan dat nou?! Na een groepsfoto met alle studenten en families werden we weer in de busjes geladen. Ik heb de terugweg eindeloos met Hamad gepraat over alle absurditeit van dit weekend, maar heb het maar afgekapt omdat ik weer wilde leren. Ik had uit de kerk kleine informatieboekjes meegenomen, waarin volgers van deze kerk, the Bible Church, antwoord geven op vragen als; ‘Gay Marriage: are there answers?’, ‘Why is there death and suffering?’, ‘Six days or millons of years?’, ‘Is there really a God?’. Maar verwacht geen objectieve antwoorden. Wetenschappelijke theoriëen worden fallible theories of sinful people genoemd.
Eenmaal weer aangekomen in Pittsburgh hadden we een dinertje in de PRISM kerk. Dit hebben ze iedere zondagavond er hier komen allerlei internationale studenten en inwoners van Pittsburgh en omgeving naartoe. Zo ook Elisabeth, een mevrouwtje geboren in de buurt van Amsterdam, en toen ze hoorde dat ik uit Nederland kwam wilde ze gelijk met me lunchen, afspreken en ik kon ook best langs komen voor Thanksgiving. Ik heb haar telefoonnummer en emailadres maar ze heeft nog niks van zich laten horen, wat wel vaker gebeurt met Amerikanen.., maar ik heb er op dit moment ook niet echt behoefte aan. Bovendien heb ik al plannen voor Thanksgiving! Eerste deel van de week met V en haar familie/vrienden naar Washington D.C., tweede deel van de week, inclusief Thanksgiving diner, ga ik met Hamad naar Mike’s huis in de buurt van Philly. Uiteraard gaan we Philadelphia en al haar historische gebouwen bekijken en er staat nog meer spannends op de agenda. Maar dat is weer material voor een nieuw verhaaltje. Hamad en ik namen de bus terug naar Duquesne, waar we eerst wel 45 minuten op moesten wachten. Yeah voor transportation in Amerika. Eenmaal terug in mijn dorm heb ik heerlijk geleerd, maar stiekem ook Veronika en Jeremy alle gekke avonturen van het weekend verteld, en toen was het eindelijk tijd voor bed. Puf.