Yes we can!

Zondagnacht 1.45 AM belde Jeremy me wakker. Mijn slaperige hoofd antwoordde met ‘Jeremy, what’s your problem?!’ ‘Oh well, nothing much. Obama is coming to Pittsburgh tomorrow.’ Opeens was ik wakker. Wat de F! Jeremy wist de details nog niet helemaal en ik was ook veel te groggy om ze te kunnen begrijpen, maar de volgende morgen tijdens ons wekelijkse Mondaymorning breakfast + news in de lounge beneden, werd alles veel duidelijker. Obama maakte deze week voor de verkiezingen nog een laatste tour langs een paar steden, en hier was Pittsburgh een van. Het goede nieuws was dat hij zou spreken in Mellon Arena, het ijshockey stadion dat zich ongeveer tien minuten van DU bevindt en ik elke ochtend, middag, avond en nacht uit mijn raampje kan bewonderen. (Ik zal nog wel een keer een foto maken van het uitzicht uit mijn kamer.)

Jeremy en ik sproken dus af om om één uur klaar te staan voor St. Ann’s. De deuren voor de Change We Need Rally With Barack Obama zouden pas om drie uur open gaan, maar uiteraard wilden we ruim op tijd zijn om een plaatsje te kunnen bemachtigen. Dit zou wel betekenen dat ik mijn Spanish en mijn Art History Class zou skippen, maar hee als dit het niet waard is, wat dan wel? Brunchen op een vrijdagochtend. Haha nevermind.

Even een bizar feitje tussendoor, gister was namelijk een bijzondere, geweldige, maar ook bizarre dag. Om twaalf uur ging ik op pad naar de dining hall om te lunchen met Jeremy, Jay, Charlotte en wat van haar oppervlakkige meisjesmeisjes vriendinnetjes. Nee ze zijn best aardig maar heel typisch. Net op het moment dat ik de deur wil openen gaat het brandalarm en V vraagt zich af of we het gebouw moeten verlaten. Dit is de tweede keer, de eerste maand hadden we al een brandoefening gehad, waarbij het alarm zo zacht was dat wij pas na twintig minuten doorhadden dat we eigenlijk buiten moesten staan. Nu was er weer verwarring alom. Toen ik echter echt die deur openmaakte, ‘Ja whatever, ik ga toch lunchen.’, hing er in de hele gang een ontzettende rooklucht en door het raampje in het trapgat kon je de rook naar buiten zien gaan. Het leek net of de kamer onder die van onze overburen flink aan het burnen was! Ik ben dus snel naar buiten gehopt, en heel St. Ann’s met mij. Op naar de dining hall en ik zou wel zien wat er met mijn huis, kamer en bezittingen zou zijn gebeurd als ik terug kwam. Ik had in ieder geval mijn telefoon, all you need. En fotocamera om Obama mee vast te leggen voor het nageslacht en mijn persoonlijke archieven!
Na de lunch hoorden we gelukkig dat het vuur gedoofd was. De kids die elke dag voor Ann’s staan te roken hadden waarschijnlijk hun sigaretjes net even de verkeerde kant op gegooid en eentje was in de bosjes beland, waardoor dit struikgewas en een kamer op de eerste verdieping waren gaan branden. Dit, of natuurlijk gewoon een illegale toaster die opeens ontplofte. Dat moeten ze ons eens proberen wijs te maken, V en ik moesten onze toaster zo snel mogelijk terug naar huis sturen. De eerste maand in Amerika zal ik altijd herinneren aan de geur van versgetoaste bagels.

Goed, mijn huis heeft in brand gestaan. Heb ik dat ook weer meegemaakt. Jeremy en ik konden weer naar binnen om onze dikke winterjassen en sjaals te halen en hop hop, op pad naar Obama! We waren met een hele groep en dat gaf wel een heel goed gevoel. Dat er toch wat jongeren zijn die over politiek nadenken en er zelfs ongelofelijk hyper en happy van worden om een politicus in het echt te zien. En wat voor één.
We hebben van 1.20 tot 3.00 PM buiten in een superlange rij staan kleumen. Toch minder lang dan voor The Killers, Snow Patrol of de Arctische Aapjes. De krant zei dat het ongeveer een halve mijl aan mensen was. Help even, dat is dus ongeveer 3/4 km denk ik zo. Jong en oud, blank en gekleurd, dik en slank, maar iedereen koud en blij en excited. En bijna iedereen met Obama buttons of t-shirts. Ik heb er zelf ook eentje op de kop getikt voor vijf dollar. Het was destiny; ik had randomly een vijf dollar biljetje in m’n broekzak gepropt toen ik de brandende dormitory verliet, en opeens was daar een vijf dollar t-shirt. Ja hier in Amerika ben ik bijgelovig. Die American dream doet toch wat met je.

Om drie uur mochten we eindelijk naar binnen. De Obama volunteers (Ik heb me zelf ook aangemeld voor een middagje vrijwilligen!) legden om de vijf minuten uit wat je wel en niet mee mocht nemen naar binnen. Een grapjas begon over wapens. ‘Oh wait, you are Obama supporters.. Never mind!’ We moesten telefoons en camera’s aanzetten en laten zien dat het geen moordwapens konden zijn. Food en beverages mochten niet mee, net zoals paraplu’s, en buttons moesten af genomen worden. Iedereen was het er helemaal mee eens, want zoals Jeremy zei: ‘I don’t want a dead Obama’.

In het stadion vonden we een plaatsje, en het was wel heel anders dan naar een hockey game gaan. Ik was hier namelijk al een paar weken geleden geweest, toen ik met Mike de Pittsburgh Penguins vs. de Toronto Maple Leafs ging aanschouwen. Eindscore 3-2, let’s go Pens! Nu was er beneden, op het ’speelveld’, geen ijs te vinden maar een podium met heel veel mensen ervoor. Daarachter een mediaplatform en daar weer achter heel veel tafeltjes en stoeltjes voor journalisten, tolken etc. We zaten een aardig eindje verwijderd van het podium, maar omdat je gewoon in een stadion zit, lijkt het nog aardig dichtbij. En ik denk niet dat ik ooit dichter bij Obama in de buurt zal komen. Ach, wie weet.
Om vijf uur zou onze vriend beginnen met zijn speech, maar om 5 PM mochten we eerst een gebed, daarna het Amerikaanse volkslied, daarna een Senator en twee Governors en daarna de directeur van de Pittsburgh Steelers (het football team) aanschouwen. Na nog meer wachten en inmiddels al een volle blaas en een lege maag, was daar om half zes dan opeens Obama! Ik heb het op film vastgelegd en hoop dat ik deze kan overbrengen via het world wide web.
Het is niet zo dat het wachten heel heel vervelend was. We waren allemaal superenthousiast en excited, en bovendien waren er heel wat volunteers om ons bezig te houden. ‘When I say O, you say Bama.. O!’ ‘BAMA!’ ‘O!’ ‘BAMA!’ ‘When I say Fired up, you say Ready to go.’ ‘Fired up!’ ‘Ready to go!’ ‘Ready to go!’ Of gewoon met z’n allen ‘Yes we can! Yes we caaan!’ Ik weet niet of jullie het liedje over de candyman kennen. (The candyman, the candyman can. The candyman can ’cause he mixes it with love and makes the world taste good.), maar Jeremy leerde mij het volgende. ‘Obamaman, Obamaman can!’ Enthousiasmerende leuzen all around. Het voelde zo massaal en hoopvol. Hij kan toch niet niet winnen?!

Dat was wel een van de dingen waar the man himself voor waarschuwde. Don’t take anything for granted. Men begon te boo-en toen hij McCain en Palin noemde, maar hier ging hij slim op in. ‘Don’t boo, just vote!’ Ik zou best Obama’s hele speech hier willen reproduceren, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet toe in staat ben. Soms als ik naar voorstellingen ga, meestal eigenlijk, nemen mijn gedachten het eventjes over en heb ik voor een paar minuten geen idee waar het over gaat. Uiteraard heb ik heel heel goed geluisterd naar de hopelijk toekomstige president van de USA, dit was a once in a lifetime! Maar toch wist ik niet met alles waar hij het over had. Sommige dingen klinken cliché als je ze al talloze keren op televisie hebt gehoord. Change is goed, maar het wordt vervelend, dat ben ik wel met de anti Barackers eens. Toch denk ik dat Obama echt wat kan, en gaat?, veranderen. Misschien was het gewoon koud in het stadion, het was vandaag maar 3 graden in Pittsburgh!, maar ik voelde meerdere malen kippenvel opkomen terwijl hij sprak. En ik ben niet eens Amerikaans. Dat was denk ik mijn grootste ’segregratie’ met de rest van de arena. Met zoveel van zijn onderwerpen kon ik me gewoon niet relaten. Sorry ik kan geen Nederlands meer, dat wordt vooral duidelijk met het schrijven van deze epistels. I meant that I just couldn’t relate to so many of the issues he talked about. I am not a US citizen and do not feel the same things and problems the people here do. Jeremy en de twee meisjes die naast mij zaten, Stephanie en Nensha, sprongen af en toe handenklappend en woo-end op. Yeah! Tja, ik kom uit Nederland? Go Balkenende?

Er waren wel bepaalde onderwerpen waarbij ik mijn handjes rood en gloeiend heb geklapt en vooral toen Obama afrondde voelde het heel bijzonder. Wat een politicus. En het zou zo, zó goed zijn voor Amerika om eindelijk eens een African American president te krijgen. Die racial issues zijn hier echt heel erg aanwezig. Je ziet het op campus, in de stad, overal waar je gaat. Jeremy is hier een van mijn beste vrienden. Een van zijn ontelbare gekke gewoontes is dat hij nogal emotioneel en lichtgeraakt wordt als hij een slokje teveel op heeft. Dit weekend heb ik hem dus ook niet van zijn beste kant gezien. We hebben om drie uur ’s nachts gesproken over racisme en huidskleur in Amerika, maar ook de rest van de wereld. En het vervelende is dat ik hem kan vertellen dat er ook mensen zijn zoals hij en ik en jullie, en dat ik kan luisteren en kan knikken bij al zijn verhalen, maar dat ik geen flauw idee heb hoe het voelt en dat hij en ik en eigenlijk ook Obama er helemaal niets aan kunnen veranderen. Vorig weekend was ik misschien van plan om iets kunstigs te doen, maar ik ben weer back to business. Wereldproblemen, politiek en nieuws. Kom maar op.

Er was één moment dat ik persoonlijk als Nederlandse of gewoon als Dappie wel heel bijzonder vond. Obama begon te praten over gelijke rechten, gelijke kansen etc. De economie gaat natuurlijk verschrikkelijk slecht hier, en dat is dan ook de main issue waar het nu steeds over gaat in de politiek. Anyway, meneer begon over gelijkheid. En gelijkheid is goed. Dat vinden niet alle Amerikanen en Obama wordt wel als socialist of misschien communist beschouwd. Mijn maatje Mike is die-hard Republican, gaat op McCain stemmen en noemt mij een socialistje, maar het is niet erg want ik ben Dutchy the Dutchess. Als je uit dat gekke gestoorde land met rechten voor homoseksuelen en het Weed Capital en abortussen en social system komt, mag het blijkbaar. Obama zei dat het niet moest uitmaken of je jong, oud, rijk, arm, dun, dik, Democraat, Republikein, homo, hetero, zwart of wit was. Iedereen is Amerikaans en iedereen heeft dezelfde rechten. Hoppa daar ging ik: spring, klapklapklap, woo!
Ook het deel dat hij begon af te tellen was erg bijzonder. Na 21 maanden zijn we hier aangekomen en nu zijn de verkiezingen al over 8 dagen. Over 8 dagen kan alles anders zijn. Over 8 dagen kan een nieuwe toekomst beginnen. Het is zo gek te bedenken dat er zoveel tijd en zoveel moeite en zoveel geld voorbij is gegaan, zoveel televisie-uitzendingen en zoveel krantenpagina’s. En nu ben ik hier, in Amerika, waar over vandaag alweer 7 dagen de nieuwe president wordt gekozen. Jeremy en ik gaan de hele dag tv kijken. En huilen als McCain wint. Ja, ik voel me inmiddels wel een beetje verbonden met Amerika. Hoewel Jeremy zegt dat hij naar Europa gaat emigreren als Obama verliest en ik dat wel heel gezellig zou vinden. Maar toch liever een betere toekomst voor de US of A. Als je ziet hoe enthousiast en hoopvol iedereen was, kan je bijna niet meer geloven dat het fout kan gaan. Maarja, ik herinner mijn vorige entry nog goed. Geen evolutie, dan ook zeker geen Obama.

Weer een enorm lang verhaal is dit geworden. Maar het is het waard, nicht wahr? Ik weet dat every single one of you heel graag in mijn mooie rode lage allstars had willen staan gister. Of zijn er misschien McCain supporters die mijn blog lezen? Dat kan niet hoor, ik vertel iedereen hier dat heel Nederland al zeker weet dat Obama gaat winnen, en ik lieg niet zo graag.
Andere verhalen to come. Inmiddels heb ik zoveel weirde weekend wonders beleefd dat ik er een tiendelige romanserie over zou kunnen beginnen, maar daar heb ik niet echt genoeg tijd voor. En niet genoeg lezers vrees ik. Voor de echte die-hards en facebook fans, de foto’s staan sinds gister online! Getagged en wel, no shame haha. Ik beloof wederom een korte samenvatting van de gekkigheid, maar dat heb ik al talloze keren gedaan en ik wil ook nog een berichtje aan V wijden. Mijn liefste roomie ever. En mijn Amerikaanse replace mommie, zonder haar zou ik nog verder van huis zijn. Nu ga ik lekker naar bed en morgen weer a brand new day in fucking freezing paradise. Life is beautiful, I’m lovin’ it tututututu.

En natuurlijk mag deze niet ontbreken, de link naar mijn claim to fame. Het interviewtje in de Metro: 20081024_metroholland. Oja en de foto’s van onze Obama aanbidding staan op mijn site! Veel kijkplezier!