Vluggertje

Ja, ik leef nog!

Ja, Obama is President!

Ja, ik woon in Amerika en zo voelt het ook!

Ja, nog 1 schooldag doorkomen en dan heb ik Thanksgivingbreak!

Inderdaad, Oprah was even op vakantie. Nouja niet dus, mijn vakantie begint vrijdagochtend om 5.45 AM. Dan stap ik samen met Veronika op de Amtrak trein naar Washington D.C. Een van haar beste vriendinnetjes studeert daar en we zullen het weekend bij haar vertoeven. Zodoende zal ik volgende week in staat zijn het Pittsburghse nachtleven met het District of Columbiase te vergelijken, jullie heel veel foto’s te laten zien van mooie wit marmeren gebouwen die de hele wereld belangrijk vindt, en te kunnen vertellen wat er nou zo geweldig is aan het Smithsonian.

Maandagavond ga ik met V naar Baltimore; daar woont haar broer en zal haar mama een echt Amerikaans homecooked meal voor ons maken. Dinsdagochtend crossen we terug naar D.C., waar ik met mijn koffer en enoorme rugtas aan mijn volgende Amtrak avontuur begin, terwijl V met haar mama en twee vriendinnetjes terug naar huis gaat. Ik ben dan onderweg naar Philadelphia, vanaf nu Philly genaamd want een zichzelf respecterende yankee noemt de stad bij haar nickname. In Philadelphia zal Mike me staan op te wachten, om naar zijn huis in Lansdale te karren. Daar bevindt Hamad zich dan ook en gedriëen hebben we nog een halve week relaxvakantie voor de boeg. Nouja, relaxen? Er staat genoeg op de planning. Filmmarathons, uiteraard Philly bezoeken met al haar historie, musea en criminaliteit, een middagje curlen (Als in curling, dat is Mikes sport. Haha ja zeg maar niets.), proberen om homework te catch uppen, veel geslaap en gechill, een bezoekje aan de mall als ik geld over zou hebben wat erg onwaarschijnlijk is maar Amerikaanse malls zijn het al waard om alleen maar in rond te struinen, en uiteraard hét Thanksgiving Dinner!

Als ik hier zeg dat dit mijn eerste Halloween was, of mijn eerste Thanksgiving wordt, vinden mensen dat zo gek en grappig en schattig. Maar het bevalt allemaal goed. Over Halloween moet ik nog maar eens vertellen. Het feestje was niet erg geweldig, ik was in een rotbui. Erg fijn net die nacht dat ik stralende, wonderful wonderwoman moest voorstellen. Maar je ziet het er niet van af op de foto’s, dus ik zal nog even een gecensureerde partij op mijn fotosite zetten. Verder hebben Jeremy en ik getrick or treat, wat wel erg leuk en bizar was! Voelde me weer helemaal mezelf, in mijn gekke pakkie, wel met een broek eronder en een jas erover de straten op. Met mijn kussensloop, want blijkbaar is een plastic tas niet ‘zoals het hoort’, met Nederlandse slaapgedichtjes erop de huizen af en maar roepen: Trick or Treat! Men vond ons gelukkig niet te oud, hoewel één vrouwtje volgens mij serieus dacht dat we twaalf waren. En eindelijk had ik weer wat echte chocola. Ik mis Milka, onze ‘huischocola’. Ze hebben hier natuurlijk een overvloed aan alles; Hershey’s schijnt heel goed te zijn en ze hebben Lindt! Maar ik vind chocola kopen zonde van mijn geld en caloriëen. Nee, dan een paar keer per week Starbucks…

Ook hebben we al een Thanksgiving Dinner gehad in de dining hall. Stuffing is heeerlijk. Ja, dat spul wat in de turkey gaat. En de carrot cake was ook niet mis. Morgen is er een Thanksgiving Lunch voor international students. En dit is allemaal niets vergeleken bij aanstaande donderdag. Mike vertelde dat zijn moeder en tante non-stop in de keuken zullen kokkerellen en dat hij er persoonlijk voor zal zorgen dat ik de hele dag niets zal eten zodat ik het diner aankan. Bovendien kent hij mijn eetgewoonten inclusief de uitroep: ‘I’m hungry!’ elk half uur, dus hij zal wel weten waar hij het over heeft.

Goed goed. Ik weet het: IOU. Heel erg veel verhalen. Nu beloof ik dat die deze week zullen komen. De treinreis naar D.C. duurt zo’n acht uur, maar schijnt uit te kunnen lopen naar elf aangezien Amtrak niet de meest punctuele spoordienst is. Wij kunnen vast heel goede vriendjes worden. En wie zeurt er nog over de NS? Alsjeblieft zeg, op je blote knietjes voor Nederlands transport. Ik weet nu al dat Veronika de hele reis zal slapen maar aangezien ik dat in een bed al niet zo goed kan, wordt dat in de trein waarschijnlijk erg problematisch. Schrijftijd! De rest van de week heb ik heb nog een treinreis van D.C. naar Philly te gaan en nog een van Philly terug naar Pitt. In die uurtjes moet ik toch wat sterke verhalen kunnen neerpennen!

Kan ik jullie nu even zoet houden met een paar foto’s van DutchDappie en haar beste vriendjes in Amerika, respectievelijk ChocolateCharlie, Jay aka Serge, Jerôme the token black guy, Hamad zonder bijnaam, en V?
(De grap is dat ze me hier Dappie noemen. Charlotte zag een comment van Bram op mijn facebook/weblog? en sindsdien zijn ze wired. Duckie doet het ook goed en Veronika, K.O. en Meg noemen me Daphoid. Klinkt pakkend toch?)

   

Ik ben inderdaad niet echt blij met de lay-out, maar ik moet nu toch maar eens naar bed! Morgen weer een dag. Cheers!