Memoires deel II

Goedendag, hier ben ik weer! Ik ga gelijk maar even verder met mijn memoires, want die staan al maanden op de wachtlijst. Er is de afgelopen maanden uiteraard weer veel te veel gebeurd om allemaal te beschrijven en ik heb geen idee waar ik gebleven ben. Excuses voor mijn lange afwezigheid maar de drukdrukdrukte heeft me weer eens bezeten en bovendien was minder doelloos internetten een van mijn New Year’s Resolutions. Uiteraard vind ik dat mijn weblog niet tot de categorie doelloos behoort, maar om het echt thoroughly bij te houden kost veel tijd en moeite en die heb ik de afgelopen tijd even in andere dingen gestoken. Veel om over bij te praten dus. Inderdaad ook over finals, winterbreak, Florida en NYC, New Year’s at Times Square, nieuwe vakken, nieuwe leraren, nieuwe gebeurtenissen zoals het lid worden van een Sorority… Ik ben sinds zondag een ‘cubbie’ van Alpha Sigma Tau en straks na zes weken Pledging oftewel New Membership Program, ben ik een officieel lid. Maar daarover schrijf ik nog wel een keer een apart verhaaltje. Al die gekkigheid is wel een hele entry waard, jeetje wat een gedoe zeg. Ontzettend girly en drama en dat soort dingen, maar wel heel leuk. En hee, als ik het toch niet zo geweldig vind na een semester, rot ik gewoon op naar Nederland. Maar dat ben ik sowieso wel van plan.

Voordat jullie je weer mogen onderdompelen in mijn radeloze geratel wil ik eerst even een minuutje stilte vragen voor een lieve, aardige, goede persoon die afgelopen maandag dag heeft gezegd tegen het leven. Mijn academic advisor Shawn Gearing is maandag plotseling overleden. Ik denk dat hij is overleden aan hartklachten, aangezien hij me eens vertelde over zijn ziekenhuisavonturen. Gister kreeg ik een mailtje van Duquesne met zijn naam als onderwerp en ik schrok me een hoedje. Na het mailtje te hebben geopend bleek de realiteit nog erger dan verwacht. Wat doe je als je academic advisor is overleden? Ik heb een aardig tijdje voor me uit zitten staren. Afgelopen weekend bedacht ik me nog dat ik weer even langs moest gaan om met Shawn te babbelen en ik had hem voor de winterbreak beloofd mijn essay over muziek op te sturen omdat hij die zo graag wilde lezen. Eeuwige procrastinator als ik ben heeft hij het dus nooit gekregen.
Dit klinkt gek en emotioneel allemaal, maar Shawn was echt een soort vriend van me. Hij was in zijn 60’s maar ik ging altijd even langs om met hem te praten over wat dan ook. Ik heb z’n vrouw ontmoet en ze hebben me kerskaarten en verjaardagscadeautjes gegeven. Ook heeft zij een keer yoghurtjes en fruitjes meegebracht omdat ik het campus voedsel echt zat was en ze wilden me nog steeds een keer mee uit lunchen nemen. Het is vooral vreselijk voor zijn vrouw, Mary-Win, want wat zij hadden hebben niet heel veel getrouwde stellen na 20(?) jaar. Shawn was het voorbeeld van een goed persoon en ik denk dat iedereen hem heel erg gaat missen, zelfs ik dus. Rest in peace Shawn. Het ga je goed. Het regent al non-stop de hele dag hier. De wereld rouwt een beetje met je mee.

 

Genoeg emotionele woorden. Ready, set, go! voor mijn Memoires deel II.

Men maakt verhalen achteraf altijd mooier. Hier kan ik me soms echt dood aan ergeren; als iemand in geuren en kleuren vertelt over een gebeurtenis waar ik bij was, maar dingen dan vervormt en aandikt. Ik wil dan altijd verbeteren tot de feiten honderd procent kloppen. Situaties worden altijd dramatischer, mensen worden tot karikaturen gemaakt en anecdotes worden nét even wat scherper. Waar is dat goed voor? Om de rest te laten horen hoe geweldig je het wel niet naar je zin hebt gehad en hoe goed jij je wel kan vermaken zonder hen? Waarschijnlijk wel en uiteraard ben ik hier zelf ook schuldig aan. Dat kleine meisje met die sterke verhalen. Ik vertel alle Amerikaantjes ook maar al te graag over de Nederlandse gekkigheid, vaak betreffende kroegen, feestjes die de geschiedenisboeken in zouden moeten, Heineken bier en waterflessen tijdens koninginnenacht. Ja Nederland heeft haar reputatie. En uiteraard ben ik hier ook Amsterdam haar grootste fan. Nee ik ben nog nooit in een coffeeshop geweest, dat valt hen dan wel weer tegen.

Ook mijn weblog staat vol grote woorden, dus ik moet maar ophouden met deze hypocrisie. Toch ben ik van mening dat vaak de beste gebeurtenissen niet echt met woorden zijn over te brengen. Dat je probeert uit te leggen waarom een bepaalde dag of een feestje zo geweldig was en je uiteindelijk moet af druipen met de boodschap: ‘Je had er bij moeten zijn…’. Meestal klinkt dit nogal pathetic, maar eigenlijk is dit het toppunt van coolheid jongens! ‘Het was zo ongelofelijk gaaf cool vet dat het onmogelijk is om te begrijpen hoe het was zonder het meegemaakt te hebben.’
Dit zou ik natuurlijk kunnen beweren over mijn Amerika avontuur. Hoewel jullie soms steil achterover slaan van de hoeveelheid woorden die ik hier neerpen, zijn er zoveel dingen waar ik nog helemaal niet over schrijf! Dit zou allemaal ook niet echt bijster interessant zijn aangezien een 24/7 minuut-tot-minuut verslag van mijn leventje maar weinigen zou inspireren. Of wel? Dan moet ik maar even contact opnemen met de makers van de Truman Show. Die film staat ook al jaren op m’n to-watch-lijstje.. Elke keer beloof ik weer meer en meer tekst over meer en meer onderwerpen, maar ik maak die beloftes niet waar. Vanaf nu geen beloftes meer, maar ik zal wel proberen mijn trots wat beter bij te houden. Hmm hier klopt iets niet. Ik zou deze site nu kunnen sluiten met een welgemeend: ‘Je zou er gewoon bij moeten zijn! Ik zie jullie over vijf maanden wel weer.’ Waarschijnlijk zou dat toch tot wat protesten van het thuisfront leiden, die ik eigenlijk bijna alleen op de hoogte houd via de uitvinding van de genialiteit called weblog plus wat loze emails hier en daar. En ik vind het zelf veel te leuk om te doen, als dat jullie nog niet duidelijk was geworden. Om dan maar een beetje het ‘ich war dabei!’  gevoel over te brengen; weer wat foto’s op mijn site. Er ontbreekt nog een enorm aantal maar jullie kunnen in ieder gevoel even meeproeven aan het winter-in-NYC-gevoel. Check it out yeah.

  

 2. Amerika

 The American dream. Ik heb vorig semester US History afgesloten en weet er dus alles van. Van de ontdekkingreizigers, tot de eerste colonisten, tot de religieuze dissenters, tot de onafhankelijke boeren en indentured servants, tot de handelaren en lang daarna alle miljoenen immigranten die een beter, leuker, grootser en vrijer leven zochten in the US of A. En ik ben er eentje van! Al weet ik wel zeker dat ik weer terug kom naar Nederland. Misschien niet voor altijd; ik heb al wel weer mooie ideëen in m’n bolle koppie gehaald over terug keren naar Amerika voor mijn Master. Die droom om in New York City te wonen zit er nog steeds diep in geramd. Wie weet waar ik terecht kom. Parijs, Engeland of gewoon Amsterdam is ook niet mis. Maar het antwoord op de vraag of ik mijn bachelor wil afmaken aan Duquesne is niet zo moeilijk. Nee, dankuwel.
Papa was in eerste instantie niet zo enthousiast over mijn ambities om een jaartje te lanterfanteren aan de andere kant van de oceaan. Amerika? Geen probleem, hij is een yankee liefhebber in hart en nieren. Bovendien zitten zijn andere twee dochters ook in het beloofde land. Maar een jaar een beetje wezenloze vakken volgen, die niet eens tot een degree leiden? Nee ga dan gewoon voor de volle vier jaar. Hij liet wel doorschemeren dat hij het no problemo zou vinden als ik besloot langer te blijven, misschien nog wel een beter idee dan weer terug te keren naar NL om daar dan maar wel eens aan een ‘serieuze’ studie te beginnen. Een paar maanden geleden heb ik het ook serieus overwogen, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat dit het toch niet is voor mij. Duquesne is na een half jaartje toch een behoorlijk kleine plek geworden. In dit kamertje komen de muren soms op me af, misschien ook omdat het vol staat met rotzooi. De muren zijn wel heel mooi trouwens, beplakt met al mijn posters, boomerangkaarten, foto’s en briefjes. Ik breng de meeste tijd dan ook buiten mijn kamertje door, maar het begint allemaal zo ‘gewoon’ te worden. Ja daar komt die sleur op me afgeslopen. Dit klinkt wel erg verwend en verveeld, maar het betekent heus niet dat ik na een paar maanden op één plek rusteloos word. Hoewel ik wel denk dat ik later niet twintig jaar in dezelfde plaats kan wonen. Maar dat zien we dan wel weer.

 Wat op dit moment gewoon het ‘probleem’, als je het dat kan noemen, is, is dat mijn wereldje hier een beetje klein blijft. Hoewel ik natuurlijk in het gigantische United States of America zit, en ik na dit jaar ook meer van dat land zal hebben gezien dan heel veel natives, blijft het leven als een all-American college girl toch een beetje beperkt. Alle andere Freshmen hier beleven de grootste vrijheid die ze ooit hebben gekend, en dat merk je vooral in de weekenden elke keer weer. Voor mij is dat ietsje anders. Uiteraard zit ik kilometers en kilometers van huis, zonder iemand die voor me zorgt, hoewel Veronika heel lief is als ik een glaasje teveel heb gezien en Jay me steeds vertelt dat ik vroeger naar bed moet. Nu kan ik lekker bepalen wat ik eet, wanneer en hoeveel ik sport, met de gym die op een 5 minuten afstand wandelingetje is (wat ga ik dat missen! net als de Starbucks naast mijn schoolgebouw). Ik bepaal zelf hoe ik m’n dagen indeel en wanneer ik wat doe, hoewel ik met die peer pressure iets te vaak naar feestjes ga, en iets te weinig tijd besteed aan het bijhouden van mijn weblog, persoonlijke literatuurlijst of slaapvermogen. En ik heb bijna geen idee wat er in de wereld gebeurt, al heb ik NRC.nl nu als homepage. Dat stoort me nog het meest eigenlijk. Elke maandagochtend hebben Jeremy en ik koffie en ontbijt terwijl we het nieuws kijken in de lounge beneden, maar meestal praten we er toch doorheen. En Amerikaans nieuws sucks balls, excusez-moi. 
Maar hee, ik zie dit alles vooral als een heel lang, gezellig en ook nog eens educatief zomerkamp. En op dit moment ook een heel koud zomerkamp, want als ik uit het raampje voor mij staar zie ik regen, sneeuwstormen en wittigheid overal. Alle klassen zijn gecancelled vandaag en mijn enorme sneeuwlaarzen zijn doorweekt door het door de sneeuw en slush baggeren.

Als ik hier zou blijven, zou dat mostly voor de mensen zijn. Voor de gezelligheid en alle gave momenten die we hebben meegemaakt en die ik dus moet missen in de toekomst. Maar dat heeft me ook niet tegengehouden om te verdwijnen uit het Alkmaarse dagelijks leven. Uiteindelijk zouden relaties met mensen niet de beslissende factor moeten zijn om ergens te blijven of heen te gaan, denk ik af en toe als echte Sartriaan. Hoe onafhankelijk en zelfstandig en zelfbeslissend ben je nou als je je laat leiden door anderen en niet aan jezelf genoeg hebt? Een beetje van Seneca en een beetje van Maggie. (Ja Bram, ook jij inspireert me.) Aan de andere kant, wat kan er nou weer belangrijker zijn dan vriendschap? Als je dit niet voorop stelt, wat dan? Niemand wil oud en alleen eindigen. Maar om dat te voorkomen moet je wel wat tijd en aandacht investeren.
Nu houd ik behoorlijk veel van alleen zijn. Met jaren ervaring als enigst kind, kan ik wel beweren dat ik me prima vermaak in mijn eentje. Hence die veel te grote fantasie en de eindeloze monologen die uit mijn kopfie voortkomen. Soms is niets heerlijker dan in je eentje, met je iPod uiteraard, op stap te gaan of een rondje te fietsen. Of simpelweg uren doelloos achter de computer door te brengen of een boek te lezen. De afgelopen weekenden heb ik een beetje gematigd met feesten, dat betekent dus niet vrijdagavond én zaterdagavond op stap. En sommige weekends zelfs helemaal niet. Partyhardy wordt na een tijdje erg saai, vooral als 1/3 van de avonden alleen maar rondlopen door de koude is, op zoek naar een feestje dat nog open is en niet gebust door de politie. Een ander 1/3 deel is simpelweg niet leuk, omdat je vriendjes en vriendinnetjes dronken zijn en jij niet, ze vervelend doen en bier over je heen gooien, bier dat niet te drinken is bovendien, en jij als Nederlandse veel meer gewend bent en dus de verantwoordelijke bent. Dat is trouwens wel goed voor me. De laatste 1/3 bestaat uit geweldig geniale avonden waar ‘je gewoon bij had moeten zijn’ en dit deel is gelukkig voldoende om het andere 2/3 deel te doen vervagen. Neemt niet weg dat ik ‘feesten op zijn Nederlands’ wel eens mis. Maar degenen in London, Roma, Zweden, Ierland, Nieuw-Zeeland en België vast ook.

Over Amerika heb ik verder niet zo heel veel te zeggen. In al mijn berichtjes vertel ik al genoeg over de Amerikaanse gekkigheid en het feit dat het hier inderdaad net zoals is als in de films. MTV kijken geeft je gek genoeg een behoorlijk realistisch beeld van all-American life. Natuurlijk is dit wel overdreven en zijn er genoeg ‘normale’ mensen. Ik bevind me echt niet continue in dramatische verhoudingen of gebeurtenissen, maar dit ligt ook echt aan de persoon die je bent. Net zoals in Nederland waarschijnlijk. Aangezien ik daar ook al niet zo fan was van al dat gedoe, is dat hier hetzelfde en ben ik heel blij dat ik met leuke normale mensen met een flinke portie sarcasme en hollandse nuchterheid omga. Al verandert mijn nieuwe sorority life daar misschien wat aan. Maar gelukkig zijn mijn sisters leuke, grappige, down to earth meisjes en niet een leger hersenloze barbiedolls zoals de meisjes van Delta Zeta of Zeta Tau Alpha. En Duquesne’s Greek Life is nog behoorlijk normaal, ik hoor toch dingen over andere uni’s. We hebben bijvoorbeeld geen hazing (ontgroening) want dat is illegaal. Al weet ik na de komende zes weken misschien wel beter.

Als ik aan Amerika denk, denk ik aan het voedsel, de porties, veel auto’s, veel beton, veel reclame overal, en die typische Amerikaanse uitstraling die ik niet kan beschrijven maar die iedereen wel kent. Zoiets van ‘Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’, want frutsels en versieringen en rococo kennen ze hier niet, maar dit is dan gemixt met ‘Better, Harder, Faster, Stronger’. Alles is groot en overdreven en duidelijk en YEAH en WOO en AWESOME. Ik snapte vroeger nooit precies hoe Amerikanen al die overdreven tv-commercials en oversentimentele films en aanmoedigingen bij sportwedstrijden serieus kon nemen. Dat is toch een parodie op een parodie? Maar mensen zijn hier echt zo. Men doet alles om een beetje spotlight naar zich toe te trekken of om als better, harder, faster, stronger over te komen in plaats van gewoon saai en average te zijn. Het blijft bizar. Ik denk ook aan grootsheid. Het land is zo enorm. Ik heb tijdens Thanksgivingbreak zo’n ruime twintig uur in de trein besteed, alleen maar om een beetje rond te crossen door de East Coast. Je kan inderdaad uren en uren rijden en nog niet de staatsgrens passeren. Als je iemand aan Duquesne vraagt waar hij vandaan komt en het is vier uur verderop, wordt dat als dichtbij beschouwd. Ik denk aan nationalisme. Wat houden de Amerikanen van hun land zeg. Iedereen kent The Star Spangled Banner by heart. Dat zouden wij eens moeten proberen. Eerlijk gezegd denk ik dat ik ook niet verder kom dan het eerste couplet van het Wilhelmus. Marseillaise dan? Ja tuurlijk, ik ken de melodie hoor.

Maar hoe veel ik de Amerikanen ook bespot, ik ben ontzettend blij om hier te zijn. Het is misschien niet de meest spirituele of diepzinnige ervaring die je kunt kiezen voor je jaartje zelfontdekking, maar aan de andere kant laat het me wel zien wat ik ben en wil en verwacht. Ik was misschien nog wel zelfstandiger geworden als ik in m’n uppie was gaan reizen of werken, en ik denk dat studeren in Nederland in bepaalde opzichten ook veel meer independent en verantwoordelijk is dan hier een beetje op een campus rondhuppelen. Toch denk ik dat het heel goed voor me is, alleen zo ver van huis en vooral zelf beslissingen maken, hoewel ik daar nog steeds best moeite mee heb. Lekker besluiteloos ofzo. Dit jaartje brengt me grote vragen: Wat wil ik nou eigenlijk met mijn leven? Hoe zie ik mijn toekomst? Waar word ik het gelukkigst van? En ik heb nog geen antwoorden gevonden. Toch brengt het me ook epiphany’s: zoals ik nu leef kan ik niet altijd leven. Het is te consumptief, oppervlakkig en gesloten. Hoewel ik in de ‘grote’ stad zit en dus niet ben opgesloten op de campus, is het dormitory leven erg beperkt. Ik leef in een klein wereldje, genaamd Duquesne, maar niet in de echte wereld. Misschien is dat mijn eigen schuld en moet ik meer best doen nieuws te volgen en zou ik me moeten inschrijven bij politieke organisatie dit en wereldwijde club dat, maar ik ben ook maar een lazy bum. Het is heerlijk een jaartje te genieten en dat was ook de bedoeling, maar Epicurus is toch niet mijn held. Kant daarentegen wel. Van Hamad heb ik voor mijn verjaardag een t-shirt gekregen met opdruk. Drie keer raden wat er opstaat. I ♥ Peanutbutter? Nee niet echt, Amerikaanse pindakaas is chemisch en ongezond zoet en bovendien hebben ze deze week overal in het land salmonella gevonden in de pindakaasproductie. En ik heb gister nog wel een peanutbutter granola bar gegeten. Pinda’s zijn hier moeilijk te ontwijken aangezien men overal pindakaas instopt. Anyway, ik ben de trotse eigenaresse van een t-shirt met ‘Kant is my homeboy’. En hij heeft hem niet eens voor me gecustomized, het was gewoon op internet te bestellen. Lijkt een beetje op het Champigonnendag of Funky Punk incident. 
Back to you bob; ik ben dus niet van plan om genieten in te stellen als mijn levensdoel, maar voor nu heb ik het reuze naar m’n zin in Luilekkerland.

 

(We hebben inmiddels geen dienbladen meer. Beter voor het milieu, want minder afwas en minder voedseloverschot. Duquesne goes green. Ahum ahum, Amerika is alles behalve milieubewust.)

3. College Life

Dit brengt me alweer naar College Life en ik heb eigenlijk alles al besproken. Jongeren worden hier inderdaad jong gehouden. Hoewel Freshman year voor bijna iedereen de eerste keer is dat ze echt vrij zijn van ouders, regels, leraren etc. en heel veel Amerikaantjes er ook veel ouder uitzien dan Europeanen van dezelfde leeftijd, zijn het eigenlijk maar kindjes. Ik heb het idee dat in Nederland mensen veel eerder zelfstandig zijn en een realistischer idee van de wereld hebben. Dit komt ook omdat iedereen lekker op kamers gaat en voor zichzelf zorgt. Nouja, met wat hulp van papa en mama meestal. Hier is het allemaal zo beschermd en gesloten. Net een zomerkamp maar dan met illegaliteit, kids die elke avond op godsonvriendelijke uren komen binnenwaggelen en in plaats van een paar weken duurt het een paar maanden. Wat een pret.
Een campus is net een kleine wereld. Ik ben heel blij dat ik in de stad zit en dus altijd ergens heen kan als Duquesne toch niet zo veel te bieden heeft. Het lijkt me toch heel saai om op zo’n typische campus in the middle of nowhere te zitten. Je hoeft je hier dus nooit te vervelen; er is altijd wat te doen en de uni organiseert ongelofelijk veel verschillende dingen. No wonder dat ik het bizar druk heb. Ik wil elke dag sporten, ook af en toe naar lezingen gaan, filmpjes kijken, starbuxen, gewoon met vriendjes en vriendinnetjes rondhangen, boekjes lezen, partyen, enzovoorts enzovoorts. En ik ga naar al mijn lessen en doe de meeste huiswerkjes. We hebben geen tv en eerst keek ik dus Gossip Girl en Grey’s bij anderen maar daar ben ik na Thanksgiving ook mee gestopt. Heb veel in te halen straks.

 Een Amerikaanse universiteit is een beetje een mooie bubble waar je in zit, hoewel dat bij Duquesne dus nog wel meevalt. Ik prik wel door de bubbel heen af en toe. Soms heb ik het gevoel dat mijn echte leven en toekomst nog on hold staan en ik straks pas echt ga beginnen. Best gek, aangezien ik nu eindelijk mijn droom aan het leven ben en ik dacht dat ‘het echte leven’ begon na het eindexamen. Maar ja, het heden is nu en de toekomst is altijd straks. Ik heb niet het idee dat ik niet leef ofzo, maar wel dat dit niet the real deal is, als je begrijpt wat ik bedoel. Hopelijk word ik niet zo iemand die op haar veertigste nog steeds wacht op het leven om te beginnen. Kan ik me nauwelijks voorstellen, want als ik bedenk wat ik allemaal al gedaan heb, ben ik toch wel volop aan het leven. Ik word soms alleen erg bang van de tijd die zo verdomd snel gaat. Daar zou ik uren over kunnen doorlullen maar dat doen we maar niet. Het probleem is dat ik alweer een maand 19 ben en me nog steeds 18 voel. Dat ik jaren naar mijn Amerika avontuur heb toegeleefd en nu alweer op de helft zit. Ja dit klinkt allemaal behoorlijk melancholisch, maar ik ben in een gekke bui door de aanhoudende neerslag en mensen die dood gaan en momenten die zo voorbij gaan. The curious case of Benjamin Button was een mooie film. Hij duurde erg lang haha maar dat was misschien wel de bedoeling want de moraal van het verhaal was dat alles vergankelijk is. John Mayer provides nog altijd mijn soundtrack voor alles en in zijn Split Screen Sadness komt hij tot de conclusie dat er no substite for time is. Jammer nou. Misschien kunnen ze in Delft gaan nadenken over een timemachine.

Por último wil ik iedereen nog even heel heel heel hartelijk, nee niet hartelijk maar met heel veel liefde klinkt beter, bedanken voor alle geweldigheid die Susie overzees heeft moeten meeslepen en door de douane heeft kunnen smokkelen. Ik had dit echt niet verwacht! Ik weet dat ik nog niks van me heb laten horen na m’n verjaardag, maar het betekende echt veel. Thanks voor de lieve briefjes, cadeautjes, de boeken en de 10 kilo chocola. Helaas heb ik de majority van alles in Justine’s apartement moeten achterlaten omdat mijn koffertje op de heenweg al bommetje vol zat en ik dus simpelweg geen enkele mogelijkheid had om al deze goedheid ook nog mee te sjouwen. De subway met een enorme koffer van zo’n 3o kilo, een gigantische rugtas inclusief laptop en mijn nieuwe grote shiny handtas gaat je niet in je kouwe kleren zitten kan ik zeggen. Maar in maart ga ik weer richting het Statue of Liberty voor het huwelijk van mijn halfzus en dan zal ik wel even wat ruimte voor alles incalculeren.
En dankjedankje Susie, voor het opofferen van je spaarcentjes om mij (okay en de city that never sleeps) op te zoeken, voor het emailen naar iedereen en voor een winterbreak in NY die ik natuurlijk nooit zal vergeten. Eenmaal de bal gezien, altijd de bal gezien en die kou hoef ik nooit meer te overleven. Het was nog erger dan Nieuwjaarsduik denk ik. 

Inderdaad schrijf ik niet echt meer over wat ik hier nou doe, maar meer over wat ik ervan vind. Het is onmogelijk alle gebeurtenissen bij te houden en een ‘en toen, en toen, en toen’ verhaal wordt zo saai. Jullie hebben nu natuurlijk geen idee wat ik uitspook, maar dan houd ik tenminste genoeg verhalen over voor als ik terug ben. 1 juli om 19.25 sta ik op Schiphol. Bist du dabei? Haha ik wel hoor! Maarja, ik denk dat mijn bloggo een beetje verandert in een dagboekje, maar dan zonder slot en open voor iedereen die een internetconnectie heeft. Als er behoefte is aan beschrijvingen van mijn avonturen, wil ik daar wel even aan werken, maar ik geef geen garanties. Voor nu zeg ik tot ziens en hopelijk tot snel ;] Gatsie een knipoog. Love you guys! Okay dat was het sororitymeisje in mij, sorry.