“I met great friends
I’ve seen great times
I’ve been in love
and I’ve seen love die
But nothing’s as good
as when I close my eyes
and feel that road that’s lead me through this life
it’s a good life
just get me on my feet
it’s a good life.”
The Good Life – Valencia
Ik moet me niet alleen uitdrukken in songteksten want dat laat mijn trouwe publiek, mits iedereen na een radiostilte van zo’n twee en een halve maand niet afgehaakt is, niet echt weten waar ik mee bezig ben. Toch zou ik het heerlijk vinden om te kunnen praten in songlyrics. Soms is het makkelijker om woorden uit te spreken als je ze kunt stelen in plaats van creëeren. Niet zo’n goed idee voor m’n carriere later, plagiaatprobleempjes enzo. Verder denk ik dat NRC of Times Magazine het niet zo geweldig zou vinden als ik berichtte over de wereld en its political troubles in alternative, indie, acoustic en punk hersenspinsels. Laatst vroeg iemand me of ik misschien voor National Geographic ging werken; geen slecht idee gozerd!
Ik ben jullie wederom weer wat verhaaltjes (wat? wat? bundels, uren, jaren, droge mond en praten tot zes uur in de morgen) schuldig. Niet alleen verhaaltjes maar ook foto’s, experiences, hersenspinsels, frustraties, mijn memoires deel III, excuses voor de lange afwezigheid en heel veel liefde. Soms heb ik wel heimwee hoor. Toch is dat een vreemd iets; de heimwee is inmiddels niet meer naar wat was of is geweest. Hoewel ik iedereen hier stalk met al mijn geweldige Nederlandse herinneringen. Het gaat nu meer uit naar de toekomst. Duquesne, Pittsburgh, Amerika voelt inmiddels als mijn thuis. Als ergens waar ik altijd al ben geweest. Toch ben ik nog steeds niet helemaal gewend aan het eten, de mensen, de gewoontes, de natuur, de gebouwen, de straten, de wegen etc. Maar het is home. Home away from home zoals ze dat zeggen. Maar toch iets meer, want toen ik mijn oude huis wilde tekenen wist ik opeens niet meer waar de deur van het kantoor zich bevond. Ik weet niet precies hoe het allemaal werkt, want aan de andere kant ben ik de Duq campus wel zat. Elke keer als ik terugkom van een exciting tripje en Duquesne weer zie, slaat de weemoed me in het gezicht. Waarschijnlijk omdat dormlife zo normaal is geworden en ik met al mijn avonturen en uitstapjes alleen maar de wijde wereld in wil. Groot en zelfstandig wil zijn. Hee ik heb geen probleem, ik heb alles gefixed. Ik wil alleen maar reizen.
De heimwee is geshift naar 1 juli, de dag dat ik iedereen weer zie en begin aan mijn nieuwe leven. Back to the future zegmaar. Het voelt net als tien maanden geleden, toen ik met mijn koffertjes op pad ging naar onbekende bestemming. Ook al is de bestemming wat minder onbekend en het avontuur wat kleiner. Dat is misschien niet waar, want wie weet wat me te wachten staat. Robert, over hem een andere keer meer, believe me, zei het volgende: ‘The future only exists in your mind’. Daar heb ik nooit zo over nagedacht, maar wat een waarheid. Hoeveel ik ook pieker en plan en vooruit kijk en niet kan wachten tot morgen, overmorgen, over twee weken of over twee jaar; eigenlijk heb ik geen idee of het ook echt gaat gebeuren zoals ik me indenk. Every day can be the start of the rest of your life. Je kent het wel. Maar nu ken ik het ook.
Ik wil super graag vertellen over mijn tijd in NYC met Susie Q, ook al kan iedereen wel bedenken wat voor toeristische shizzle we hebben uitgespookt en ik er niet heel veel diepe filosofieën over heb. Het was toppiejoppie en I Love New York en I Love Susie Q en I Love Good Food. ‘Ja prima, dan nemen we gewoon een heel groot ontbijt en kunnen we daarna lekker de hele dag lunchen. Umm, ik bedoel… rondlopen!’ Eind maart ben ik alweer een weekendje terug geweest; voor Justines en Rudy’s huwelijk en dat was flink genieten. Toen mijn vliegtuigje landde op LaGuardia voelde het als thuiskomen. Toch is het pas de derde keer dat ik die stad bezoek. Ik denk dat ik alvast maar moet gaan researchen voor mijn Masters aan Columbia U. Ook niet erg onbelangrijk dat dat ongeveer de beste school voor journalistiek in de wereld is. Over een klein maandje ben ik alweer in de stad der steden te vinden en dit keer met niemand minder dan mijn allerliefste moeke. Over the good life gesproken.
Verder wil, moet, zal ik uiteraard praten over mijn Guatemala avontuur. Midden-Amerika, vrijwilligerswerk, jungles, vulkanen, mensen, échte mensen, eerste keer naar een derdewereldland, geen water of elektriciteit de helft van de tijd, koffieplantages, waterzuivering, self sufficiency, om maar een paar dingetjes te noemen. Ik ben om: volunteers are awesome! Ja dat Amerikaanse was er na een weekje wildernis nog niet uitgeslagen hoor. Integendeel, ik zei nooit awesome, maar na mijn weekje Guatemala is het mijn middle name.
En dan is er last but not least nog sorority life. Daar moet maar een aparte entry over komen. Acht weken van mijn leven en nu heb ik sinds een ruime twee weekjes mijn vrije tijd terug. Wat te doen?! Ik heb handen vol tijd en losse minuutjes om me heen vliegen, maar gelukkig heb ik een goede nieuwe tijdsbesteding gevonden. Ik zal jullie eens flink inlichten over sisters en mixers en rituals enzo, maar niet tot in de diepste details want er zijn bepaalde geheimpjes die ik niet mag verklappen. Mijn ’sisters’ zijn leuke down to earth meisjes, dus zo dramatisch als in de films is het nou ook weer niet. Dat is een van de eerste dingen hiero die ik niet zo experience als in de movies. Uiteraard is er ook nog simpelweg mijn leven. De wereld van Daphné. Want mijn achtbaantje staat nooit stil. Dingen gebeuren en maken soms totaal geen sense. Net zoals mijn Nederlands. Ik moet jullie ook nog vertellen over mijn classes dit semester, maar die zijn de laatste tijd een beetje naar de achtergrond verschoven in vergelijking met de rest. Hoewel ze wel interessanter zijn dan vorig semester. Net zoals mijn skipgedrag; don’t worry het is allemaal voor een goed doel. Verlengd weekendje naar New York voor mijn zusjes wedding of een weekje Paasvakantie in plaats van een lang weekend. Geniet met mate? Nee joh. Of misschien ben ik wel Epicurist geworden.
Veel te bespreken dus. En het gekke is dat ik het idee heb dat ik al bijna thuis ben, maar dat het in realiteit nog twee en een halve maand duurt. Dat betekent dat er dus ook nog wel een weblogberichtje af kan voor die tijd. (Goodness Gracious, jullie moeten je wel hebben afgevraagd of ik van een brug was gevallen. Fun fact: Pittsburgh is de stad met de meeste bruggen in de wereld, na Venetië of corso.) Iedereen is thuis, bijna thuis of alweer bijna klaar met school. Mijn schooljaar eindigt 6 mei al! Maar ik ga daarna nog zo’n zeven weken toeristje spelen all over the place en daarom ben ik waarschijnlijk de laatste om weer terug te keren op home base. Altijd te laat hè, ja zo erg ben ik nou ook weer niet veranderd. Duurt lang! Ik ben nou eenmaal de slome van het stel. Vandaar ook de luiheid met mijn liefdesbaby, oftewel deze weblog. Ik schaam me diep want ik had zoveel goede voornemens. Maarja, ik neem me ook al vier jaar met New Year’s voor om te stoppen met nagelbijten. En tevreden zijn met wat je hebt, maar dat lukt aardig, al zeg ik het zelf. The good life, of niet dan? Oja, even een p.s.-je erin: ik heb de nieuwe Snow Patrol cd gekocht. A Hundred Million Suns. Na uitgeroepen te hebben dat ik al tien maanden in een fucking cave leef, want ik had geen idee dat ze nieuwe nummers, laat staan een heel nieuw album hadden uitgebracht en hij stamt maarliefst uit 2008! Maar het is de hemel. Punt uit.
